Η ελληνική παραγωγή γάλακτος (2018-19) από πρόβατα, γίδια και αγελάδες

Χωρίς ιδιαίτερες διακυμάνσεις σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια διαμορφώνεται ο «χάρτης» της παραγωγής πρόβειου και γίδινου γάλακτος στην Ελλάδα (2018), σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, όπως αυτά προκύπτουν απ' το επίσημο μητρώο αγοραστών-μεταποιητών, συνεταιρισμών συγκέντρωσης γάλακτος καθώς και μητρώο παραγωγών γάλακτος που τηρεί ο ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ. Η αιγοπροβατοτροφία (μικρά μηρυκαστικά) αποτελεί παραδοσιακά έναν από τους δυναμικότερους κλάδους στη χώρα μας, συμβάλλοντας κατά 18% περίπου στο συνολικό αγροτικό εισόδημα. Η παραγωγική αυτή κατεύθυνση στηρίχθηκε στους άφθονους φυσικούς πόρους και προσαρμόστηκε στις ιδιαίτερες κλιματολογικές και εδαφολογικές συνθήκες της πατρίδας μας. Περιττό, βεβαίως, να σημειώνουμε ότι η αιγοπροβατοτροφία αποτελεί βασικό πυλώνα στήριξης της οικονομίας στην περιφέρεια, αφού τόσο το κρέας όσο κυρίως το αίγειο και πρόβειο γάλα αποτελεί μια από τις κυριότερες πηγές του αγροτικού εισοδήματος των κατοίκων των ορεινών και μειονεκτικών περιοχών. Αξίζει να σημειωθεί ότι ίσως το δυνατότερο σημείο του τομέα είναι η υψηλή ποιότητα των παραγόμενων, ως αποτέλεσμα μιας σειράς παραμέτρων που χαρακτηρίζουν την Ελληνική πραγματικότητα, όπως το εκτατικό σύστημα εκτροφής, οι εγχώριες φυλές και οι χορηγούμενες ζωοτροφές.

 Στην Ε.Ε η εκτροφή προβάτων και αιγών γίνεται κύρια για το κρέας τους, ενώ στη χώρα ?ας γίνεται για το γάλα τους. Χαρακτηριστικά αναφέρετε ότι το 95% των ζώων στην Ελλάδα αρμέγεται. Σε πολύ μεγάλο ποσοστό στη χώρα μας και στο νομό μας εφαρμόζεται σύστημα ποιμενικής - εκτατικής εκτροφής, ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται από χαμηλές εισροές και στηρίζεται στη μετακίνηση των ζώων για την εξεύρεση τροφής (βόσκηση). Η αιγοπροβατοτροφία ασκείται σε μεγάλο ποσοστό (85% των ζώων και 80 % των εκμεταλλεύσεων περίπου) στις ορεινές και μειονεκτικές περιοχές της χώρας οι οποίες αποτελούν το 85% του συνόλου της επιφάνειάς της, αξιοποιώντας κατ? αυτόν τον τρόπο εκτάσεις που από τη φύση τους δεν προσφέρονται για εντατική εκμετάλλευση, όπως ορεινές, ημιορεινές, με έντονη κλίση, με φτωχή βλάστηση κ.λ.π. Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται, μια τάση για ανάπτυξη της συστηματικής - σταβλισμένης αιγοπροβατοτροφίας σε ορισμένες πεδινές περιοχές. Οι μονάδες αυτού του τύπου, που ιδρύονται, κυρίως από νέους αγρότες και από παλαιούς προοδευτικούς κτηνοτρόφους, διαθέτουν ζώα καλών αποδόσεων, εγχώριων (Χίου, Φριζάρτα, Σκοπέλου) ή ξένων φυλών (Lacaune). Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία, αυτά που αφορούν στις παραδώσεις γάλακτος το 2017, τα οποία και επικαιροποιήθηκαν στις 30/11/2017 από τον αρμόδιο Οργανισμό του ΥπΑΑΤ, η Λάρισα διατηρεί την πρωτοκαθεδρία στην παραγωγή πρόβειου γάλακτος, όπως ισχύει και για το γίδινο. Ακολουθεί η Αιτωλοακαρνανία, η Λέσβος, η Αχαΐα και η Ηλεία.

Αρχές Δεκεμβρίου (2018) οι παραγωγοί αγελαδινού γάλακτος, μέσω της Ένωσης Φυλής Χολστάιν Ελλάδος, ανακοίνωσαν ότι οι γαλακτοβιομηχανίες τούς ζήτησαν να μειώσουν την παραγωγή τους κατά 10-15%. Στην ίδια ανακοίνωση εκφράζουν την απορία τους για τη συγκεκριμένη απαίτηση, δεδομένου ότι η Ελλάδα δεν καλύπτει ούτε το 50% των αναγκών της σε γάλα. Η ανακοίνωση θίγει δύο βασικά ζητήματα: το μέγεθος της ελληνικής αγελαδοτροφίας και το ποσοστό ελληνικού γάλακτος που χρησιμοποιούν οι εγχώριες γαλακτοβιομηχανίες. Θα θεωρούσε κανείς ότι αυτά τα δύο αλληλοσυνδέονται, αλλά ίσως να μην είναι ακριβώς έτσι. Έχει ενδιαφέρον να δούμε αυτά τα θέματα πιο αναλυτικά.

Οι Έλληνες αγελαδοτρόφοι-γαλακτοπαραγωγοί γνώρισαν ραγδαία μείωση πληθυσμού στην πρόσφατη ιστορία μας. Από 24.309 παραγωγοί το 1995, απομένουν μόλις 2.484 το 2018. Βέβαια, η παραγωγή αγελαδινού γάλακτος όλα αυτά τα χρόνια παρέμεινε περίπου στα ίδια επίπεδα, μεταξύ 600 και 750 χιλιάδες τόνους κατ’ έτος. Στην πραγματικότητα, αυτό που συνέβη τα τελευταία 20 με 30 χρόνια είναι ότι μειώθηκαν δραστικά οι μικροπαραγωγοί δυναμικότητας μικρότερης των 20 αγελάδων, ενώ αυξήθηκαν οι μεγάλες μονάδες δυναμικότητας 100-200 αγελάδων.Η  παραπάνω εξέλιξη του αριθμού αγελαδοτρόφων δείχνει σωστή οικονομοτεχνικά. Οι μεγάλες επιχειρήσεις μπορούν να παράγουν με μικρότερο κόστος ανά μονάδα προϊόντος, που είναι και το ζητούμενο. Εντούτοις, η πορεία προς τη δημιουργία εκτροφών μεγάλης δυναμικότητας οδήγησε εκτός κλάδου το μεγαλύτερο αριθμό παραγωγών και συνέβαλε στην αποψίλωση της ελληνικής επαρχίας από ανθρώπινο δυναμικό. Σε μια προσεκτικότερη αγροτική πολιτική θα έπρεπε να ενισχυθούν οι μικροπαραγωγοί προς μια ήπια αύξηση της παραγωγής τους, ώστε αφενός να είναι βιώσιμοι και αφετέρου να παραμένουν οικογενειακή επιχείρηση.

Τη δεκαετία του ’80 η Ευρωπαϊκή Ένωση επέβαλε την ποσόστωση στο αγελαδινό γάλα. Έκτοτε, ο αγελαδοτροφικός μας τομέας μοιραία δρομολογήθηκε να περιοριστεί, ώστε κυρίως να καλύπτει την παρασκευή γιαουρτιού και τις εγχώριες ανάγκες για φρέσκο γάλα. Δύο πρόσφατες παρεμβάσεις της πολιτείας διατάραξαν ακόμα και αυτό το αυστηρό πλαίσιο: η νομοθετική κατοχύρωση του γάλακτος υψηλής παστερίωσης το 2014 και η τροποποίηση του κώδικα τροφίμων και ποτών για το γιαούρτι το 2016. Οι δύο παραπάνω παρεμβάσεις επιβλήθηκαν από τους «δανειστές» και επέτρεψαν στα εισαγόμενα γάλατα και προϊόντα γάλακτος να αποσπάσουν τμήμα της εγχώριας αγοράς φρέσκου παστεριωμένου γάλακτος και να χρησιμοποιηθούν για παρασκευή ελληνικού γιαουρτιού. Η κατάσταση επιδεινώθηκε με τη μείωση της αγοράς φρέσκου παστεριωμένου γάλακτος, καθώς η οικονομική κρίση έστρεψε τους καταναλωτές προς το φθηνότερο, εισαγόμενο γάλα μακράς διαρκείας (UHT). Παράλληλα, οι γαλακτοβιομηχανίες, έχοντας πρόσβαση στο οικονομικότερο εισαγόμενο γάλα, αντιμετωπίζουν τους εγχώριους παραγωγούς ως εμπόδιο στο κέρδος τους και πιέζουν για περαιτέρω μείωσή τους.

Η απευθείας διάθεση φρέσκου παστεριωμένου γάλακτος από συνεταιρισμούς αγελαδοτρόφων είναι μια κίνηση απεξάρτησης των παραγωγών από τις γαλακτοβιομηχανίες. Προσφέρει ποιοτικό προϊόν στον καταναλωτή και διασφαλίζει αξιοπρεπή ανταμοιβή στον παραγωγό. Η πολιτεία πρέπει να ενισχύσει αυτή την τάση. Επιπλέον, η πολιτεία μπορεί να προστατεύσει τον Έλληνα αγελαδοτρόφο με εφαρμογή αυστηρών μέτρων ιχνηλάτησης του ελληνικού γάλακτος στα διάφορα εμπορικά προϊόντα. Η στήριξη της ελληνικής πρωτογενούς παραγωγής αποτελεί εθνική ανάγκη δεν είναι πάντα το ζητούμενο η φθηνότερη παραγωγή. Το 2015 δημιουργήθηκε στην Κίνα μια εκτροφή με 100.000 αρμεγόμενες αγελάδες και ετήσια παραγωγή γάλακτος 800 χιλιάδες τόνους! Τέτοιες εκτροφές είναι εκτός ανταγωνισμού για οποιαδήποτε βοοτροφική ευρωπαϊκή μονάδα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι τα ευρωπαϊκά κράτη θα εγκαταλείψουν την παραγωγή γάλακτος. Είναι ζήτημα διασφάλισης της ανεξαρτησίας τους αλλά και θέμα ασφαλείας για αποφυγή ανεξέλεγκτων μελλοντικών διατροφικών σκανδάλων.

Πηγή : 

https://www.e-ea.gr/2018/01/%CE%BF-%CF%87%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE%CF%82-%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5/
http://www.ktiniatrikanea.com/i-elliniki-paragogi-ageladinoy-galaktos-2/

Τα ελληνικά ροδάκινα το 2018 : Η παραγωγή, το εμπόριο και τα προβλήματα

Μπορεί το ελληνικό ροδάκινο να βρίσκεται ανάμεσα στις συμπληγάδες των συνεπειών του ρώσικου εμπάργκο και της κλιματικής αλλαγής, που δημιουργεί ολοένα και μεγαλύτερα προβλήματα στον πρωτογενή τομέα της χώρας συνολικά, ωστόσο τα νέα είναι καλά.

Οι εμπλεκόμενοι φορείς κρατούν σηκωμένα τα μανίκια τους και δουλεύουν εντατικά και μεθοδικά, με στόχο η παραγωγή και η διακίνησή του να συνεχίσει να αποτελεί έναν από τους δυναμικότερους τομείς της σύγχρονης ελληνικής γεωργίας, με οικονομικά οφέλη για όλες τις πλευρές.

Με την καλλιέργεια του ελληνικού ροδάκινου απασχολούνται περίπου 12.000 νοικοκυριά στην Ελλάδα, ενώ ο τομέας της μεταποίησής του απασχολεί περίπου 1.500 μόνιμους και 10.000 εποχιακούς υπαλλήλους, η εύρεση των οποίων τα τελευταία χρόνια εξελίσσεται σε «κυνήγι θησαυρού», όπως υποστηρίζουν οι αρμόδιοι.

Πάντως, τα ροδάκινα εξακολουθούν να είναι από τα κυριότερα εξαγώγιμα προϊόντα της χώρας και συνεισφέρουν σημαντικά στην ελληνική οικονομία, έχοντας παρουσία στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και σε άλλες αγορές.

Την εκτίμησή του ότι η τιμή στο συμπύρηνο ροδάκινο θα κινηθεί φέτος στην περιοχή των 25 λεπτών/ κιλό τουλάχιστον, διατύπωσε μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος της Ένωσης Κονσερβοποιών Ελλάδας (ΕΚΕ), Κώστας Αποστόλου, σημειώνοντας ωστόσο ότι «βασική προϋπόθεση για την τιμή αυτή, αν όχι και για μεγαλύτερη, αποτελεί το προϊόν που θα παραλαμβάνουμε να είναι στο σωστό μέγεθος, να φέρει χρώμα κίτρινο και να είναι απαλλαγμένο από αρρώστιες».

Ερωτηθείς για την φετινή παραγωγή, ο ίδιος απέφυγε να κάνει εκτιμήσεις, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι στην παρούσα φάση κάτι τέτοιο θα ήταν παρακινδυνευμένο. Πάντως, σημείωσε ότι αρχές του Ιουνίου θα μπορούν να διατυπωθούν ασφαλείς εκτιμήσεις συνολικά για το προϊόν.

Υπενθυμίζεται ότι από πέρυσι ο πρόεδρος της ΕΚΕ έχει επανειλημμένα εκφράσει τον προβληματισμό του για την επέκταση της καλλιέργειας, τονίζοντας χαρακτηριστικά: «Σε μια κανονική παραγωγή, χωρίς προβλήματα, φοβόμαστε ότι θα έχουμε πρόβλημα διαχείρισης». Στο πλαίσιο αυτό, διατύπωνε την προσωπική του εκτίμηση ότι «μια καλλιέργεια που δεν αποδίδει 3,5 με 4 τόνους/στρέμμα, δεν είναι προσοδοφόρα».

Την ανάγκη να στραφούν οι παραγωγοί σε νέες αγορές, αλλά και να ενισχυθεί η παρουσία τους στη ήδη υφιστάμενες, υπογράμμισε μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος της Κοινοπραξίας Συνεταιρισμών Ομάδων Παραγωγών Νομού Ημαθίας, Χρήστος Γιαννακάκης.

Χαρακτηριστικά επισήμανε πως "πέρυσι η Γερμανία εισήγαγε 330.000 τόνους ροδάκινα και νεκταρίνια, με το ποσοστό των ελληνικών φρούτων να μην ξεπερνά το 1%. Υπάρχει σημαντικό περιθώριο αύξησης των ποσοστών μας σε αγορές όπου ήδη έχουμε παρουσία".

Υπογραμμίζοντας δε, ότι οι αγορές της Άπω Ανατολής δεν μπορούν να αποτελέσουν άμεσα διέξοδο για την ελληνική παραγωγή, αλλά ούτε και να απορροφήσουν σημαντικές ποσότητες, ο κ. Γιαννακάκης τόνισε ότι Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη "είναι οι αγορές αυτές όπου έχουμε επικεντρωθεί και δουλεύουμε συστηματικά, προκειμένου να αποκτήσουμε δυναμική παρουσία".

Υπενθυμίζεται ότι από πέρυσι οι οργανώσεις παραγωγών στο Νομό Ημαθίας, όπου και καλλιεργείται ποσοστό άνω του 70% των ροδάκινων στη χώρα μας, ξεκίνησαν την κοινή εμπορία σε αλυσίδες σούπερ μάρκετ ορισμένων ξένων αγορών, όπως μεταξύ άλλων σε κράτη της Κεντρικής Ευρώπης (Πολωνία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Τσεχία) και σε σκανδιναβικές.

«Η επιτυχία του εγχειρήματος εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από εμάς τους ίδιους. Οι προοπτικές είναι μεγάλες, αρκεί να επιδείξουμε συνέπεια στις συμφωνίες που έχουμε κάνει, σε επίπεδο παραδόσεων, ποιότητας και όγκου» είχε επισημάνει ο κ. Γιαννακάκης.

Αναφορικά με τις φετινές ποσότητες, αν και ο ίδιος σημείωσε ότι ασφαλή στοιχεία θα υπάρχουν το αργότερο στις αρχές του επόμενου μήνα, ωστόσο διατύπωσε την εκτίμηση ότι με τα μέχρι στιγμής δεδομένα "θα έχουμε αύξηση στο συμπύρηνο και ελαφρά πτώση στο επιτραπέζιο ροδάκινο".

Την εκτίμησή του ότι εφόσον ο καιρός εξακολουθήσει να συμμαχεί με τους παραγωγούς, τότε η παραγωγή σε ροδάκινα και νεκταρίνια θα κυμανθεί φέτος στα περσινά επίπεδα, διατύπωσε μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ειδικός σύμβουλος του Συνδέσμου Ελληνικών Επιχειρήσεων Εξαγωγής Διακίνησης Φρούτων Λαχανικών και Χυμών INCOFRUIT - HELLAS, Γιώργος Πολυχρονάκης. Οπως είπε ο ίδιος, η παραγωγή στα ροδάκινα και στα νεκταρίνια στη χώρα μας για το 2018 αναμένεται στα ίδια επίπεδα με την πέρυσι, αλλά βάσει των εκτιμήσεών του "αναμένεται να καταγραφούν αυξημένες οι ποσότητες που θα κατευθυνθούν προς τις ξένες αγορές".

Ειδικότερα, ο κ. Πολυχρονάκης "βλέπει" τη φετινή παραγωγή στα περσινά επίπεδα και συγκεκριμένα σε 420.000-425.000 τόνους για το συμπύρηνο και σε 325.000-330.000 για το επιτραπέζιο, φθάνοντας συνολικά σε 745.000-755.000 τόνους, από 335.000 καλλιεργούμενα στρέμματα.

Την ίδια στιγμή, οι εξαγωγές των επιτραπέζιων ροδάκινων αναμένεται σύμφωνα με τον κ. Πολυχρονάκη να υπερβούν τους 115.000-120.000 τόνους, όταν το 2017 η ποσότητα που εξήχθη σε ευρωπαϊκές και Τρίτες χώρες κατέγραψε ρεκόρ πενταετίας και ανήλθε σε 116.000 τόνους συνολικά. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στην αγορά της Ρουμανίας κατευθύνθηκε η μεγαλύτερη ποσότητα, ήτοι 22.907 τόνοι, από 13.594 τόνους το 2016, στη Βουλγαρία 15.117 τόνοι από 12.861 τόνους και στην Πολωνία 11.162 τόνοι από 9.682 τόνους. Στον αντίποδα, "χαμηλές πτήσεις" πραγματοποίησε η εξαγωγή ελληνικών επιτραπέζιων ροδάκινων σε Γερμανία (όπου πέρυσι κατευθύνθηκαν 3.792 τόνοι, έναντι των 6.984 τόνων το 2016) και σε Λιθουανία 5.263 τόνοι, από 8.547 τόνους το 2016.

Για τα νεκταρίνια, εκτίμηση των εξαγωγέων αποτελεί ότι η παραγωγή τους φέτος αναμένεται να φτάσει σε 147.000-150.000 τόνους, από συνολικά 75.700 καλλιεργήσιμα στρέμματα. Οι εξαγωγές τους αναμένεται να υπερβούν τους 75.000 τόνους, όταν το 2017 οι αντίστοιχες ποσότητες ήταν 70.900 τόνοι, από 68.880 το 2016.

Την ανάγκη ο κλάδος να απαλλαγεί από την «γάγραινα» της δραστηριότητος ορισμένων «Βαλκάνιων, Ελλήνων και άλλων εμπόρων, που, σύμφωνα με τον κ. Πολυχρονάκη, διακινούν απευθείας από τον αγρό ατυποποίητα ελληνικά φρούτα και λαχανικά, «φαινόμενα που πέρυσι εμφάνισε έξαρσηά στα πυρηνόκαρπα», υπογράμμισε εκ νέου ο κ. Πολυχορνάκης.

Η όλη διαδικασία, σύμφωνα με τον κ. Πολυχρονάκη, "γίνεται χωρίς χωρίς προστιθέμενη μετασυλλεκτική αξία και ελλοχεύει ολοένα και πιο έντονα ο κίνδυνος να πληγεί η άριστη φήμη των ελληνικών νωπών φρούτων και λαχανικών στις καταναλωτικές αγορές".

Είναι πλέον «πιο επιτακτική από ποτέ η έντονη δραστηριοποίηση των αρμοδίων κρατικών ελεγκτικών αρχών, με εντατικοποίηση των ελέγχων, προς όφελος της παραγωγής και της εθνικής οικονομίας» σημείωσε ο ίδιος.

Πηγή : https://www.iefimerida.gr/news/418244/pos-rodakino-syneisferei-stin-elliniki-oikonomia

Τα στατιστικά της ελληνικής κτηνοτροφίας το 2014

Περίπου πέντε εκατομμύρια γίδια και δέκα εκατομμύρια πρόβατα εκτρέφονται στην Ελλάδα, δίνοντας στη χώρα μας την πρώτη και τέταρτη θέση αντίστοιχα στους δύο αυτούς τομείς, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Τα παραπάνω αναφέρει, σε εργασία του, ο αναπληρωτής καθηγητής στο ΑΠΘ Γιώργος Αρσένος, επισημαίνοντας ότι η κτηνοτροφία στην Ελλάδα -και ιδιαίτερα η εκτροφή προβάτων και γιδιών- ως κλάδος της πρωτογενούς παραγωγής κατέχει εξέχουσα σημασία, λόγω της μακροχρόνιας παράδοσής της και της σημαντικής συνεισφοράς στην εθνική οικονομία. Ο κ. Αρσένος αναφέρεται και στην υποστηρικτική λειτουργία της αγροτικής παραγωγής σε ό,τι αφορά τις ζωοτροφές, επισημαίνοντας ότι κάτι τέτοιο είναι σημαντικό αφού περίπου 2,5 δισ. ευρώ δαπανώνται ετησίως για τις εισαγωγές κτηνοτροφικών προϊόντων. Η μεγάλη οικονομική σημασία της αιγοπροβατοτροφίας, σύμφωνα με τον ίδιο, έγκειται στην παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων, με υψηλό βαθμό εξαγωγικής δραστηριότητας (φέτα, γιαούρτι). Εντούτοις, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία (ΥΠΑΑΤ 2010), οι συνολικές εισαγωγές πρόβειου γάλακτος από χώρες της ΕΕ ανήλθαν για το έτος 2008 σε 5,6 χιλιάδες ισοδύναμους τόνους γάλακτος, για το 2009 σε 12 χιλιάδες ισοδύναμους τόνους γάλακτος και το 2010 σε 12,9 χιλιάδες ισοδύναμους τόνους γάλακτος. Για το γίδινο, αντίστοιχα, ήταν 55,7 τόνους, 476 τόνους και 539 τόνους. Με δεδομένο ότι το 2010 στην Ελλάδα παράχθηκαν 551.676 τόνοι πρόβειου γάλακτος και 152.096 τόνοι γίδινου γάλατος φαίνεται, όπως λέει ο κ. Αρσένος, ότι οι εισαγωγές για τη χρονιά αυτή αντιπροσώπευαν το 2,3% και 0,35% για το πρόβειο και γίδινο γάλα, αντίστοιχα.

Με βάση τα στοιχεία του ΕΛΟΓΑΚ, το έτος 2012 παραδόθηκαν στη Γαλακτοβιομηχανία 495.480 τόνοι πρόβειου και 114.391 τόνοι γίδινου γάλακτος, γεγονός που υποδηλώνει ότι σε σχέση με το 2010 η εθνική παραγωγή μειώθηκε κατά 10,2% για το πρόβειο και 24,7% για το γίδινο γάλα, αντίστοιχα. Τα δεδομένα αυτά, αναφέρει ο κ. Αρσένος, θα πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο προβληματισμού, αφού από το γάλα αυτό παράγονται παραδοσιακά προϊόντα (Προϊόντα Ονομασίας Προελεύσεως, ΠΟΠ), που κατέχουν αξιόλογη θέση στις αγορές του εσωτερικού και του εξωτερικού. Η εκτροφή των προβάτων και των γιδιών, σύμφωνα με τον ίδιο, άλλαξε πολύ τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ο αριθμός των εισαγόμενων ζώων από ξενικές φυλές, ιδιαίτερα προβάτων, αυξήθηκε, ο αριθμός των εκτροφών μειώθηκε με ταυτόχρονη αύξηση του μεγέθους τους, αλλά και της παραγωγικότητας των εκτρεφόμενων ζώων, χάρη κυρίως στις προόδους της γενετικής βελτίωσης και της διατροφής. Εντούτοις, προσθέτει ο κ. Αρσένος, η απόδοση της ελληνικής αιγοπροβατοτροφίας υπολείπεται ακόμα σημαντικά εκείνης των προηγμένων ζωοτεχνικά χωρών. "Οι αιτίες είναι πολλές, ουσιαστικά όμως, όλες μπορούν να εντοπιστούν στη δυσκολία ταχείας προσαρμογής των υφιστάμενων εκτροφών στα συνεχώς μεταβαλλόμενα δεδομένα και στην ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών που επηρεάζουν την οικονομική βιωσιμότητα και την απόδοση των εκτροφών. Οι τομείς όπου υπάρχει σημαντική υστέρηση σχετίζονται με την υγεία και την παραγωγικότητα του εγχώριου ζωικού κεφαλαίου (τα πρόσφατα κρούσματα ευλογιά και καταρροϊκού πυρετού είναι ενδεικτικά), τη διατροφή και την έλλειψη τεχνογνωσίας και επαγγελματισμού από την πλειοψηφία των κτηνοτρόφων" εξηγεί ο αναπληρωτής καθηγητής του ΑΠΘ στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η πλειοψηφία των εκτροφών διαθέτει είτε υποτυπώδεις σταβλικές εγκαταστάσεις χωρίς μηχανολογικό εξοπλισμό (πχ. για μηχανικό άρμεγμα) είτε βαριές κατασκευές και συνεπώς δαπανηρά κτίρια τα οποία, με δεδομένο το ήπιο κλίμα της χώρας μας είναι μη λειτουργικά και αντιοικονομικά, σημειώνει ο κ. Αρσένος, επισημαίνοντας πως οι αγελάδες βρίσκονται σε καλύτερη θέση σε σχέση με τα πρόβατα και τα γίδια από πλευράς υποδομών και τεχνογνωσίας. Οι εκτρεφόμενες αγελάδες, ωστόσο, επισημαίνει ο κ. Αρσένος, παράγουν μόλις το 40% των εγχώριων αναγκών σε γάλα, ενώ το παραγόμενο κρέας από το σύνολο των εκτρεφόμενων βοοειδών (συμπεριλαμβανομένων των ζώων που εισάγονται για πάχυνση), καλύπτει το 25% των αναγκών. Η πλειοψηφία των εκτροφών αγελάδων στη χώρας μας είναι εκσυγχρονισμένες και λειτουργούν σε επιχειρηματική βάση. "Πάντως, αν λάβουμε υπόψη ότι οι ετήσιες ανάγκες της Ελλάδας σε αγελαδινό γάλα είναι περίπου 1.350.000 τόνοι, τότε το έλλειμμα της παραγωγής είναι 720.000 τόνοι! Διερευνώντας περισσότερο τα διαθέσιμα στοιχεία, θα διαπιστώσουμε ότι ο αριθμός των παραγωγών μειώθηκε δραματικά την τελευταία 10ετία, καθώς επίσης και ο αριθμός των αγελάδων (σήμερα υπολογίζουμε ότι δεν ξεπερνούν τις 90.000 οι αρμεγόμενες αγελάδες)" υπογραμμίζει ο κ. Αρσένος. Το θέμα επομένως, καταλήγει, δεν είναι ότι "οι αγελάδες στην Ελλάδα δεν παράγουν πολύ γάλα...", αλλά ότι είναι πλέον πολύ λίγες οι εκτρεφόμενες αγελάδες και ο κλάδος της αγελαδοτροφίας κινδυνεύει να χάσει την κρίσιμη μάζα ζωικού κεφαλαίου που χρειάζεται για να είναι βιώσιμος. Δεν φταίνε οι αγελάδες ούτε οι προβατίνες και οι γίδες, τονίζει ο κ. Αρσένος και καταλήγει: "Η ελληνική κτηνοτροφία έχει ανάγκη από βαθιές αλλαγές στη διάρθρωση και τη δομή της, διαφορετικά είναι αδύνατο να επιβιώσει, να συγκρατήσει και πολύ περισσότερο να προσελκύσει νέους και ικανούς ανθρώπους και να καλύψει στο μέλλον τις ανάγκες της χώρας σε προϊόντα υψηλής ποιότητας. Η κτηνοτροφική παραγωγή θα πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό. Η αύξηση της παραγωγής, η τυποποίηση και πιστοποίηση ανταγωνιστικών ελληνικών κτηνοτροφικών προϊόντων μπορεί να αποτελέσει προϋπόθεση για βιώσιμη ανάπτυξη και αντίμετρο στην κρίση". 

Πηγή : https://www.fpress.gr/themata/story/21625/h-ktinotrofia-stin-ellada-se-arithmoys

Χαμαιρωψ και Κρητικός Φοίνικας : Οι ιθαγενείς φοίνικες της Μεσογείου και της Ελλάδας

ΧΑΜΑΙΡΩΨ (Chamerops). Οικογένεια : Φοινικίδες ή Παλμίδες (Palmaceae). Γένος με 2 είδη φοινίκων που κατάγονται από τις περιοχές της δυτικής Μεσογείου. Ένα απ'αυτά ο Χαμαίρωψ ο χαμηλός (Chamaerops humils) ή φοίνικας του Αγίου Πέτρου είναι ο μόνος φοίνικας που αυτοφύεται στην Ευρώπη όπου μπορεί να καλλιεργηθεί σ'όλες τις περιοχές. Χαμαίρωψ ο υψικάρηνος ( Chamarops excelsa). Κανονικά ταξινομείται σαν Τραχύκαρπος ο φορτούνειος (Trachycarpus fortunei). Είναι ένας φοίνικας που κατάγεται από την Κίνα και φτάνει σε ύψος μέχρι 12μ. καθώς και σε διάμετρο 2,5-4μ. Έχει φύλλα παλαμοειδή, κυκλικά χωρισμένα σε τμήματα γραμμοειδή και πτυχωτά με οδοντωτούς μίσχους μήκους 1περίπου μ. Τον Μαίο-Ιούνιο παρουσιάζει μικρά κίτρινα λουλούδια ενωμένα σε πυκνές φόβες που μερικές φορές παράγουν καρπούς σφαιρικούς και κυανόμαυρους. Χαμαίρωψ ο χαμηλός (Chamaerops humils). Πιο γνωστό σαν Φοίνικας του Αγίου Πέτρου είναι ένα είδος νάνο που δεν ξεπερνάει το ύψος των 2μ. Απαντά αυτοφυές στις περιοχές της δυτικής Μεσογείου όπου φτάνει σε ύψος και διάμετρο 1 περίπου μ. Έχει στελέχη μερικές φορές με διακλαδώσεις ακόμα και στην βάση και φύλλα συγκεντρωμένα σε μια τούφα στην κορυφή. Τα τελευταία φέρονται πάνω σ'ένα μίσχο επιμήκη, ξυλώδη και αγκαθωτό συχνά με τομή αμφίκυρτη και έχουν ένα έλασμα παλαμοειδές χωρισμένο σε πολυάριθμα γραμμοειδή τμήματα που σχηματίζουν μια βεντάλια. Παρουσιάζει φοβοειδείς ταξιανθίες που σχηματίζονται στη βάση των φύλλων και παράγει στη συνέχεια ελλειπτικούς καρπούς κοκκινωπούς ή κίτρινους. Καλλιεργείται επίσης και η ποικιλία «Δακτυλόκαρπη» (Dactylocarpa) που μπορεί να φτάσει σε ύψος 6μ. Καλλιεργούνται στο ύπαιθρο την άνοιξη σ'όλα τα είδη των καλά αποστραγγιζόμενων εδαφών. 

Απαιτούν προσήλιες ή ημισκιαζόμενες και απάνεμες θέσεις. Στις περιοχές όπου το κλίμα είναι μάλλον δριμύ μπορούν να καλλιεργηθούν σε θερμοκήπιο σε μεγάλα δοχεία που να μπορούν να μεταφέρονται στο ύπαιθρο στις πιο ζεστές εποχές. Στη διάρκεια του καλοκαιριού ποτίζονται με άφθονο νερό. Μεταφυτεύονται σε νέα γλάστρα κάθε 3-4 χρόνια τον Μαίο – Ιούνιο σε φυτόχωμα πολύ γόνιμο. Μπορούν να πολλαπλασιαστούν με σπόρους ή με βλαστούς που παράγονται στη βάση του δέντρου. Η σπορά πραγματοποιείται τον Μάρτιο, σε θερμό τζάκι πάνω σε αμμώδες έδαφος. Τα νεαρά φυτά μεταφυτεύονται σε γλάστρες που περιέχουν ένα μείγμα από φυτόχωμα τύρφη και άμμο όπου καλλιεργούνται για 2 χρόνια. Στο διάστημα αυτό τους αλλάζετε γλάστρα μια ή περισσότερες φορές ανάλογα με την ανάπτυξη. Στο τέλος του δεύτερου χρόνου μπορούν να φυτευτούν στην οριστική τους θέση. Οι βλαστοί της βάσεως κόβονται τον Απρίλιο – Μαίο(πρέπει να είναι εφοδιασμένοι με 2-3 φύλλα τουλάχιστον) και φυτεύονται σε γλάστρες που περιέχουν ένα μείγμα από φυτόχωμα, τύρφη και άμμο. Κατόπιν καλλιεργούνται σε γλάστρα για ένα χρόνο, σε μέρη προφυλαγμένα κα σε θερμοκήπιο τις πιο ψυχρές περιοχές του χειμώνα. Προς τα τέλη της ανοίξεως του επόμενου χρόνου δηλαδή του τρίτου μπορούν πλέον να μεταφερθούν στην οριστική τους θέση. O Κρητικός Φοίνικας ή Φοίνικας του Θεόφραστου (Phoenix theophrastii) είναι ένας μικρός φοίνικας, ενδημικός στην ανατολική περιοχή της Μεσογείου, με πολύ περιορισμένη εξάπλωση σε λίγες περιοχές, κύριως της Κρήτης. Το μόνο μεγάλο δάσος φοίνικα της Ευρώπης αποτελείται από το Φοίνικα του Θεόφραστου, στο Βάι, μια παραλία στο νομό Λασιθίου στην ανατολική Κρήτη στο δήμο Σητείας. Το φοινικόδασος του Αγίου Νικήτα που υπάρχει στο νότιο μέρος του Νομού Ηρακλείου είναι μακρόστενο και φύεται στα ανατολικά Αστερούσια Όρη σε κάπως αρκετή απόσταση απ' τη θάλασσα (το μόνο στην Κρήτη). 

Στην παραλία Πρέβελης ένα άλλο γνωστό παραποτάμιο φοινικόδασος στη νότια ακτή του Νομού Ρεθύμνης και στον ίδιο νομό δυτικότερα κοντά στον παράλιο οικισμό Πλακιά φύονται λίγα άτομα δίπλα σε ένα ποτάμι στην παραλία Σούδα. Πέρα από την Κρήτη, μεμονωμένα άτομα έχουν εντοπιστεί σε 5 σημεία στην Αμοργό, σε 1-2 σημεία στην Ανάφη, και στις χερσονήσους της Κνίδου και της Αλικαρνασσού (απέναντι από την Κω) της επαρχίας Mugla στη νοτιοδυτική Τουρκία. Πρόσφατα ανακαλύφθηκαν 8 μέλη του είδους στην περιοχή της Αρχαίας Επιδαύρου. Ο φοίνικας φτάνει τα 15 μ. ύψος, συνήθως με πολλούς λεπτούς κορμούς. Τα φύλλα είναι πτεροειδή, με μάκρος 2-3 μ, με τα πολυάριθμα, άκαμπτα, γκριζο-πράσινα, γραμμικά φυλλάρια 15-50 εκατ. μήκος σε κάθε πλευρά του κεντρικού μίσχου. Ο καρπός είναι ωοειδής, κιτρινο-καφέ δρύπη, με 1,5 εκατ. μάκρος και 1 εκατ. σε διάμετρο, και περιέχει ένα μόνο μεγάλο σπόρο. Ως φοίνικας θυμίζει περισσότερο τον Phoenix dactylifera τη γνωστή μας χουρμαδιά που φύεται στις ερήμους Σαχάρα και της Αραβίας, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις θυμίζει και τον Phoenix canariensis με πιο ασημοπράσινο χρώμα φυλλώματος, για αυτό και υποστηρίζεται πως ο φοίνικας του Θεοφράστου είναι ο αρχαίος πρόγονος και των δυο αυτών ειδών, ο οποίος είναι μικρότερος σε διαστάσεις (τα 10-15 μέτρα μόνο φτάνουν τα ενήλικα φυτά) και η σάρκα του καρπού του (του "χουρμά") δεν αξίζει να φαγωθεί επειδή είναι πάρα πολύ λεπτή και ινώδης και έχει μια στυφή γεύση, αν και μερικές φορές οι καρποί του τρώγονται από τους ντόπιους. Ό,τι συμβαίνει με την χουρμαδιά, από περιοχή σε περιοχή έχει παρατηρηθεί και στον φοίνικα του Θεόφραστου, δηλαδή διαφορά ποικιλίας ανάμεσα στους καρπούς, όσον αφορά τη χημική διαδικασία ωρίμανσης τους και το σχήμα. 

Για παράδειγμα στην Επίδαυρο ο φοίνικας του Θεόφραστου κάνει πιο μακρόστενους καρπούς και όταν βρίσκονται σε κατάσταση ακόμα άγουρη ή ημι-άγουρη, ο πυρήνας (κουκούτσι) υφίσταται, αλλά όχι σε όλα τα στάδια ωρίμανσης (όπως συμβαίνει στην χουρμαδιά), ο οποίος στην πρώτη περίπτωση βρίσκεται εξολοκλήρου σε άγουρη, υγρή κατάσταση και όχι στερεή, σε αντίθεση όμως με τους πιο ωοειδείς καρπούς από την Πρέβελη και γενικότερα την Κρήτη όπου ακόμα και άγουρη πρασινωπού χρώματος να είναι η σάρκα του καρπού, ο πυρήνας μέσα βρίσκεται σε στερεή κατάσταση, ακόμα κι αν εμφανισιακά έχει ένα λευκότερο "άγουρο" χρώμα, καθώς στην μετέπειτα σπορά του παρατηρείται πως ένα 80% μιας ποσότητας, έχει απόδοση ριζοβολίας. Επίσης, μόνο στην ίδια την Κρήτη έχει παρατηρηθεί μικρή διαφορά ιδιοτήτων ανάμεσα σε σπόρους που προέρχονται από την Πρέβελη και το Βάι αντίστοιχα.

Πηγή : http://www.delta-trees.com/αρθρα/16-άρθρα/114-χαμαίρωψ.html

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Κρητικός_φοίνικας

Χλωρόφυτο το εύκομον : Το τροπικό φυτό της Αμερικής σαν καλλωπιστικό φυτό των ελληνικών κήπων

Χλωρόφυτο το εύκομον (Chlorophytum comosum). Άλλες ονομασίες : Ιπτάμενος ολλανδός, χλωρόφυτο το εύκομο, κορδελίνα, φυτό αράχνη. Το φυτό ανήκει στην οικογένεια των λειριιδών. Στην άγρια του μορφή του, όπως απαντά δηλαδή στους τροπικούς της Νότιας Αφρικής, είναι πράσινο, κάτι που δικαιολογεί και το επιστημονικό του όνομα. Τα πιο γνωστά καλλιεργούμενα είδη σήμερα είναι κρεμ με πράσινο περίγραμμα. Έχει στενόμακρα φύλλα σαν χόρτα, που σχηματίζουν πυκνούς ρόδακες και αναπτύσσονται γρήγορα και πολύ. Είναι ιδανικό για κρεμαστή γλάστρα, μπορεί όμως κάλλιστα να διακοσμήσει κι ένα περβάζι ή μια ανθοστήλη. Τα μεγαλύτερα σε ηλικία φυτά βγάζουν μακριές περικοκλάδες με μικρά ταπεινά στην εμφάνιση άσπρα άνθη. Εκεί σχηματίζονται τα φυτάρια, δηλ. μια τούφα από νεαρά φυτά που ριζοβολούν. Το χλωρόφυτο καθαρίζει την ατμόσφαιρα του χώρου στον οποίο βρίσκεται. Είναι πανεύκολο στην καλλιέργεια, δεν χρειάζεται περίοδο ανάπαυσης και είναι πάντα ευχαριστημένο. Εγκλιματίζεται εξίσου καλά σε θερμαινόμενους και δροσερούς χώρους, το καλοκαίρι μπορεί να βγει και έξω. Σε πολύ σκοτεινούς χώρους το χρώμα των φύλλων χάνει τη ζωντάνια του. Ποτίζετε το χλωρόφυλλο κανονικά έως πολύ, ανάλογα με τη θερμοκρασία του χώρου. Αν η ατμόσφαιρα είναι ξηρή, να θυμάστε ότι το περιστασιακό ψέκασμα των φύλλων θα του κάνει καλό. Από το Μάρτιο ως το Σεπτέμβριο ρίξτε του μια φορά την εβδομάδα λίπασμα. Οι ογκώδεις ρίζες του αποθηκεύουν νερό. Όταν δεν χωράνε πια στη γλάστρα, μεταφυτέψτε το σε μεγαλύτερη. Ο πολλαπλασιασμός γίνεται πολύ εύκολα με τα φυτάρια. Η ποικιλία Variegatum είναι η γνωστότερη. Το χλωρόφυτο είναι αειθαλές τροπικό φυτό εσωτερικού χώρου που κατάγεται από την Νότια Αφρική. 

Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο διότι δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη περιποίηση και μπορείτε εύκολα να το δείτε να μεγαλώνει και σε εξωτερικούς χώρους αρκεί να επικρατούν ήπιες συνθήκες. Μεγαλώνει πολύ γρήγορα και τα στενόμακρα φύλλα του συνήθως είναι δίχρωμα, άσπρο-μπεζ με πράσινο περίγραμμα. Το βασικό του πλεονέκτημα είναι ότι καθαρίζει την ατμόσφαιρα από τις βλαβερές για την υγεία ουσίες αφήνοντας στο χώρο μας καθαρό από καθημερινούς ρύπους. Του αρέσουν σημεία φωτεινά ή ημισκιερά αλλά ο καυτός καλοκαιρινός ήλιος σε απευθείας επαφή με αυτά μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα στα φύλλα. Η κατάλληλη θερμοκρασία για το χλωρόφυτο είναι γύρω στους 10 με 20 Cκαι αν η θερμοκρασία πέσει κάτω από τους 7 Cδεν θα έχει την επιθυμητή ανάπτυξη.Το χειμώνα καλό είναι να προστατεύεται από το κρύο ή να μεταφέρεται σε εσωτερικό χώρο στον οποίο να μην υπάρχουν κρύα ρεύματα αέρα. Προτιμήστε να ψεκάζετε που και που τα φύλλα του ιδίως σε συνθήκες ξηρασίας. Το χλωρόφυτο είναι φυτό το οποίο θα χρειαστεί περισσότερο νερό σε σχέση με άλλα φυτά εσωτερικού χώρου. Θέλει αρκετό νερό κατά την περίοδο της ανάπτυξής του με προσοχή να μην είναι υπερβολικά υγρό το χώμα κ σαπίσουν οι ρίζες του, και τους υπόλοιπους μήνες το ελαττώνουμε ελαφρός ώστε το χώμα να έχει σχεδόν στεγνώσει μέχρι το επόμενο πότισμα. Όταν θα πετάξει καινούρια φυτάρια μπορούμε να ενισχύσουμε την ανάπτυξη του ρίχνοντας υγρό ή στερεό λίπασμα και ποτέ ψεκάζοντας τα φύλλα του. Μπορείτε πολύ εύκολα να αποκτήσετε καινούρια φυτά πολλαπλασιάζοντάς το με τους εξής 2 τρόπους: κόβετε τα καινούρια φυτάρια και τα αφήνετε στο νερό να βγάλουν ρίζες και στη συνέχεια τα φυτεύετε στο χώμα ή βάζοντας τα νεαρά φυτάρια σε μικρές γλάστρες και όταν ριζώσουν τα διαχωρίζετε από το μητρικό φυτό. 

Θα μεταφυτεύσουμε το χλωρόφυτό μας όταν οι ρίζες του εμφανιστούν στην επιφάνεια του χώματος και θα χρησιμοποιήσουμε χώμα ελαφρύ εσωτερικού χώρου ή αναμειγμένο με χώμα τύρφης. Οι κυριότεροι εχθροί που προσβάλλουν το χλωρόφυτο είναι οι αφίδες που τις συναντάμε στα φύλλα και ο ψευδόκοκκος.Σε κάθε περίπτωση όμως συμβουλευτείτε τον ειδικό γεωπόνο. Μπορείτε να μας στέλνετε φωτογραφίες και απορίες ώστε να γίνετε η σωστή διάγνωση. Το χλωρόφυτο ( Chlorophytum commosum) είναι ένα από τα φυτά της παλιάς αστικής αυλής. Γέμιζε γρήγορα τη γλάστρα του με τα δίχρωμα φύλλα του, άντεχε καλά στη σκιά των κτιρίων ή των μεγαλύτερων φυτών και δεν είχε σοβαρά προβλήματα με το κρύο αφού έτσι κι αλλιώς ήταν σε θέσεις προφυλαγμένες. Καθώς δεν έχει εντυπωσιακά λουλούδια, δεν έχει καλές ... δημόσιες σχέσεις στον κόσμο του ανθοκομικού μάρκετινγκ. Μ' άλλα λόγια φαίνεται ότι σήμερα η μόδα του μοιάζει να έχει περάσει. Άδικα, γιατί είναι αξιόπιστο, χωρίς προβλήματα και διαθέτει τρία τεράστια πλεονεκτήματα: δεν θέλει πολλές φροντίδες, μπορεί να ευδοκιμήσει σε θέσεις σκιερές, εκεί που λίγα φυτά τα καταφέρνουν και τέλος εφ όσον γνωρίζουμε κάποιον που έχει ένα χλωρόφυτο μπορεί να μας δώσει ένα «παιδάκι» του δωρεάν. Στη συνέχεια θα το φυτέψουμε σε μια γλάστρα και αυτό θα αναπτυχθεί γρήγορα. Αυτά τα «παιδάκια» του χλωρόφυτου λέγονται στόλωνες βλαστοί. Αν έχουμε πολλούς τέτοιους μπορούμε να καλύψουμε το χώμα σε ένα σημείο του κήπου και έτσι να το πρασινίσουμε.

Σκαλίζουμε το χώμα, του προσθέτουμε και λίγο χώμα εξωτερικού χώρου και μετά φυτεύουμε τους στόλωνες σε αποστάσεις 20-25 εκ. μεταξύ τους. Εκτός από το πότισμα το μόνο που θα χρειαστεί να κάνουμε για να γεμίσει ο χώρος είναι τον πρώτο καιρό να αφαιρούμε τα αγριόχορτα που σίγουρα θα βγουν ανάμεσα στα μικρά ακόμη χλωρόφυτα.

Πηγή : http://phyto.gr/xlorofyto/

http://www.fytomageia.gr/index.php/shop/phutorio/phuta-esoterikou-xorou/224.html

https://taxiarxi.blogspot.co.id/2013/04/blog-post_26.html?m=1

Χαμαιδωρεα (Μπαμπού) : Το τροπικό φυτό της Ασίας με την γρήγορη ανάπτυξη και τις πολλές χρήσεις

Το μπαμπού ανήκει στην κατηγορία των γκαζόν - αναφέρεται ως γιγάντιο γκαζόν, λόγω της εντυπωσιακής ανάπτυξης των νέων βλαστών του κάθε άνοιξη. Κάθε χρόνο, οι βλαστοί γίνονται μεγαλύτεροι και περισσότεροι, ενώ μερικοί τύποι είναι βρώσιμοι. Το μπαμπού συγκαταλέγεται στα ταχύτερα αναπτυσσόμενα φυτά στον κόσμο. Ορισμένα είδη μπαμπού μπορούν να μεγαλώσουν 90 πόντους σε ένα 24/ωρο, με ρυθμό σχεδόν 4 εκατοστών την ώρα, 1 χιλιοστό κάθε 90 δευτερόλεπτα. Είναι αξιοσημείωτη η οικονομική και πολιτιστική σημασία του για την Ασία. Χρησιμοποιείται για την κατασκευή υλικών και ως πηγή τροφής. Το μπαμπού έχει μεγαλύτερη αντοχή σε θλίψη από το ξύλο, το τούβλο ή το σκυρόδεμα και η αντοχή του στον εφελκυσμό συναγωνίζεται τον χάλυβα. Το μπαμπού προκειται για πολυετές και αειθαλές φυτό και αναφέρεται πολλές φορές και ως ζαχαροκάλαμο που φυεται κοντά σε ποτάμια. Περιλαμβάνει παρα πολλα είδη, πολλά απο τα οποία χρησιμοποιούνται για εδαφοκάλυψη ή για πλήρους ανάπτυξης δέντρα που φτάνουν σε ύψος πολλών μέτρων. Γενικά το μπαμπού παρουσιάζει έντονη ανάπτυξη και χρησιμοποιείται στην κηποτεχνία επειδή δημιουργεί μία εξωτική ατμόσφαιρα. Το μπαμπού είναι δημοφιλές για την ποικιλια των χρήσεων. Οι τρυφεροί εδώδιμοι βλαστοί οι οποίοι φυονται απο την γή, εμφανίζονται την άνοιξη και χρησιμοποιούνται στην μαγειρική ενώ τα ώριμα καλάμια χρησιμοποιούνται για την ξυλεία τους, αφού χρησιμοποιούνται στην επιπλοποιία, στην χαρτοποιία , σε κατασκευή δαπέδων, σε καλάμια ψαρέματος αλλα και στην χειροτεχνία. Οι νεαροί βλαστοί έχουν υψηλη θρεπτική αξία και η περιεκτικότητα σε νερό είναι μεγαλύτερη απο 90%. Αυτοι πωλούνται είτε φρέσκοι ή σε κονσερβες .

 Αποτελει σημαντική πηγή εσόδων για τα κράτη που εμπορευονται τους φρεσκους βλαστους. Γενικά θεωρείταιται οτι πάνω απο 600.000.000 άνθρωποι εξασφαλίζουν εισόδημα απο το μπαμπού παγκοσμίως. Εχει την τάση να απομακρύνει το διοξείδιο του άνθρακα απο την ατμόσφαιρα, το μπαμπού παρουσίαζει μεγάλο περιβαλλοντικό όφελος. Επιπλεον το φύλλωμα του χρησιμοποιείται για ζωοτροφή και κυρίως σε βοοειδή. Επιπλέον θεωρείται στην εδαφική ισορροπία και στην διάβρωση. Συνήθως ξεκινούν Μάρτιο με Απρίλιο να αναδύονται οι νέοι βλαστοί από το έδαφος και να φτάνουν στο τελικό τους ύψος σε 2 έως 3 μήνες. Ένας νέος βλαστός μπαμπού , παράγει ταυτόχρονα άλλους 3 όταν φτάνει στα 3 περίπου μέτρα, και ξεκινά να παράγει 3-4 επιπλέον νέους βλαστούς που το ξεπερνούν στο ύψος σε μόλις 2 μήνες. Την επόμενη άνοιξη αυτά τα 7-8 καλάμια θα παράξουν 5 έως 10 νέους βλαστούς που θα φθάσουν τα 5 μέτρα. Σε 4 χρόνια αυτό το φυτό θα έχει 60 καλάμια που θα είναι 8-10 μέτρα μακριά. Όλα αυτά τα καλάμια συνδέονται με ένα ρίζωμα, οπότε τα θεωρούμε μια ενιαία μονάδα που πλέον έχει την ενέργεια που χρειάζεται για την παραγωγή μεγαλύτερων και πιο πολυάριθμων νέων βλαστών. Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό να παρακολουθούμε την ανάπτυξη των νέων βλαστών που κάποιες μέρες αυξάνουν το μήκος τους, περισσότερο από 30 πόντους την ημέρα. Όταν θέλουμε να φυτέψουμε νέα μπαμπού σε μία περιοχή, τα βάζουμε 1 με 1,5 μέτρα μακριά το ένα από το άλλο και αυτά σε σύντομο διάστημα θα καλύψουν το κενό. Το μπαμπού χρειάζεται ελαφρώς όξινο και αργιλώδη χώμα. Εάν το χώμα σας είναι πολύ βαρύ, μπορείτε να προσθέσετε οργανική ύλη για να το ελαφρύνετε. Επίσης χρειάζεται τουλάχιστον για 5 ώρες ήλιο την ημέρα. 

Μπορούμε να πολλαπλασιάσουμε ένα φυτό είτε με κομμάτι του ριζικού συστήματος, είτε με μόσχευμα. Το μόσχευμα πρέπει να έχει τουλάχιστον 2 κόμπους, ενώ η τομή γίνεται σε γωνία 45 μοιρών και κάνουμε οτι ειναι απαραίτητο για να μην στεγνώσει μέχρι να ριζοβολήσει. Φυτεύουμε αφού έχουμε εμπλουτίσει τον λάκκο με κομποστ και εδαφοκαλύπτουμε με φυλλόχωμα, φύκια ή κομμένο γκαζόν για να κρατάει το έδαφος υγρασία. Ο πολλαπλασιασμός είναι εγγενής με την βοήθεια σπορων ή αγενής με την βοηθεία ριζωμάτων, μοσχευμάτων στελέχους αλλα και ιστοκαλλιέργειας. Οφθαλμοί απο τα ριζώματα αναπτύσσονται σε βλαστούς και δημιουργούνται καινούρια φυτά. Τα στελέχη του μπαμπού είναι κυλινδρικά και διαιρούνται σε επιμέρους τμήματα τα οποία ενώνονται με τα γόνατα. Το στελεχος του μπαμπου είναι κούφιο με χοντρό περίβλημα. Τα νεα στελεχη του μπαμπού ανέρχονται στο τελικό μέγεθος σε 3 μήνες και εν συνεχεία αναπτύσσονται πλευρικα τμήματα και φύλλα . Καθώς αναπτύσσεται, το μπαμπού γίνεται σκληρότερο. Οσον αφορά τον εγγενή τροπο πολλαπλασιασμού, οι σπόροι είναι απαραίτητοι για την παραγωγή ενώ η άνθηση μερικών ειδών είναι κυκλική και γίνεται καθε 30 ή και 100 χρόνια. Η πιο διαδεδομένη μέθοδος πολλαπλασιασμού είναι μέσω μοσχευματων ψευδοστελεχους. Η μεθοδος αυτή περιλαμβάνει την αποκοπή των ψευδοστελέχων απο την συσταδα και την σμίκρυνση αυτων στο γονατο πανω απο τις πρώτες διασταυρώσεις. Δεδομένου οτι οι διασταυρωσεις γίνονται σε μεγάλο ύψος απο το έδαφος, είναι αυτονόητο οτι τα μοσχεύματα του μπαμπού είναι ιδιαίτερα μεγάλα και όχι πρακτικά για την μεταφορά τους σε άλλη τοποθεσία. 

Η ανάγκη τους για νερό σε κάθε περιοχή είναι διαφορετική οπότε για να καταλάβετε πως να το ποτίζεται, να παρακολουθήσετε τα φύλλα που όταν το φυτό διψάει στρίβουν προς τα μέσα αλλά μόλις το ποτίσουμε, τα φύλλα θα ανοίξουν ξανά μέσα σε λίγες ώρες, οπότε έτσι θα μάθουμε πόσο συχνά πρέπει να το ποτίζουμε, γιατί είναι καλύτερα να του δίνουμε λιγότερο νερό από όσο χρειάζεται, παρά περισσότερο. Αν ενώ το έχετε ποτισμένο τα φύλλα παραμένουν στριμμένα, θα το ψεκάσετε με ένα μυκητοκτόνο επειδή το έχετε παραποτίσει και θα αναπτύξει μύκητες. Είναι πιο εύκολο να λειτουργήσουμε προληπτικά παρά να θεραπεύσουμε και αυτό ισχύει και για το μπαμπού. Το βασικότερο όλων είναι η καλή διαχείριση του νερού. Τα φυτά χρειάζονται σταθερή παροχή νερού και το έδαφος να στραγγίζει καλά, έτσι ώστε να μην μένει υγρό για μεγάλο χρονικό διάστημα Αν η θέση εξασφαλίζει για αρκετές ώρες το φως του ήλιου, αυτό θα βοηθήσει για την καλή υγεία του φυτού. Ευτυχώς, δεν υπάρχουν πολλές ασθένειες που πλήττουν τα μπαμπού, και διακρίνονται εύκολα. Ονομασία : Χαμαιδώρεα. Φωτισμός : Μέτριος. Καταγωγή : Μεξικό. Θερμοκρασία : 12oC - 25oC. Περιγραφή : Φυτό με μακριά κλαδιά και παλαμοειδές φύλλωμα, χαμηλής ανάπτυξης, της οικογενείας των παλμιδών. Ανθεκτικό φυτό, κατάλληλο για εσωτερικούς χώρους. Υγρασία : Ψεκασμός στα φύλλα. Πότισμα : Πλούσιο. Ιδιαιτερότητες : Διατηρείται εύκολα με μέτριες συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας.

Πηγή : http://www.valentine.gr/chamaedorea_1.php

http://www.ftiaxno.gr/2017/02/mbambou-fytema-kalliergeia-pollaplasiasmos.html?m=1

https://agricul.wordpress.com/category/εναλλακτικές-καλλιέργειες/

Νεφρολεπίς Φτέρη : Το τροπικό φυτό της Αμερικής ως κοινό είδος καλλωπιστικης φτέρης εσωτερικού χώρου

Είναι το κοινότερο καλλιεργούμενο είδος καλλωπιστικής φτέρης, η νεφρολεπίς φτέρη (Nephrolepis exaltata). Το επιστημονικό της όνομα είναι «νεφρολεπίς η εξοχότατη (Nephrolepis exaltata)», αλλ’επειδή είναι το γνωστότερο είδος του γένους της νεφρολεπίδος, αναφέρεται συνήθως ως νεφρολεπίς φτέρη. Είναι είδος που ευδοκιμεί σε τροπικά και υποτροπικά κλίματα και μπορεί να βρεθεί να φύεται σε υγρά δάση και βάλτους στη Φλόριντα των Η.Π.Α., στο Μεξικό, στην Κεντρική Αμερική, στα νησιά της Καραϊβικής, στη βόρεια Νότια Αμερική, στα νησιά του Ειρηνικού και στην τροπική Αφρική. Το γένος ανήκει στην οικογένεια τον λομαριοψιδών, αν και κατ’άλλες πηγές ταξινομείται στους πολυποδιίδες ή και σε δική της οικογένεια, τους νεφρολεπίδες, και στην τάξη των πολυποδιωδών, μια μεγάλη τάξη φτερών. Η τάξη αυτή μαζί μ’αρκετές άλλες ανήκει με τη σειρά της στην ομοταξία ή υποδιαίρεση των πτεριδόψιδων ή των λεπτοσποριαγγειακών φτερών, τη δεύτερη πιο επιτυχημένη ομάδα φυτών μετά τα αγγειόσπερμα (ανθοφόρα) με 10.000 είδη.Το φυτό είναι ριζωματώδες, με ομάδες σύνθετων φύλλων, όπως άλλωστε και οι περισσότερες φτέρες. Τα φύλλα είναι μεγάλα, μήκους 50-250 εκ. και πλάτους 6-15 εκ., και σύνθετα πτεροειδή αποτελούμενα από έναν κεντρικό άξονα (ράχη) με μικρότερα τριγωνικά, ελαφρώς οδοντωτά και κυμματιστά, τουλάχιστον στη δική μου ποικιλία, φυλλάρια (φτερά), εναλλάξ πάνω στον άξονα. Τα νεαρά φύλλα είναι μαλακότερα και πιο ανοιχτόχρωμα και ξετυλίγονται από το έδαφος, όπως γίνεται σ’όλες τις φτέρες. Τα σποριαγγειά είναι οργανωμένα κατά σορούς κοντά στο περιθώριο των φυλλαρίων. Ο φυσικός τύπος του φυτού έχει όρθια φύλλα, αλλά έχουν δημιουργηθεί διάφορες ποικιλίες με διαφορετικά χαρακτηριστικά φυλλώματος, όπως πολυσύνθετα φύλλα ή, η πιο κοινή καλλιεργούμενη ποικιλία, κρεμαστά ή σχεδόν κρεμαστά. 

Αυτή συναντάται ευκολότερα και αυτήν πιθανότατα έχω κι εγώ. Λέγεται και φτέρη της Βοστόνης (Boston fern), επίστ. ονομασία Nephrolepis exaltata var. bostoniensis διότι η μετάλλαξη αυτή ανακαλύφθηκε σε μία αποστολή φυτών αυτού του είδους από τη Φιλαδέλφια στη Βοστόνη το 1894. Nephrolepis exaltata NEPHROLEPIDACEAE. Διατηρείται σε ηµισκιερό δροσερό µέρος, αλλά και σε φωτεινά σηµεία χωρίς όµως να δέχεται απ' ευθείας το ηλιακό φως. Είναι φυτό που αντέχει τις συνθήκες του σπιτιού, και εφ' όσον τα φύλλα ραντίζονται συχνά µε νερό διατηρούν το λαµπερό χρώµα τους και τη ζωντάνια τους. Ορισµένες από τις φτέρες µπορούν να αναπτύσσονται και σε εξωτερικούς χώρους. Ακόµη µπορεί να χρησιµοποιηθεί και σαν "κρεµαστό". Ελέγχουµε την υγρασία του χώµατος παίρνοντας στα δάχτυλά µας λίγο επιφανειακό χώµα από τη γλάστρα, µέχρι 5 εκατ. βάθος, και το σφίγγουµε ελαφρά. Αν το χώµα σχηµατίσει µπάλα, αλλά µετά διαλύεται, λέµε ότι βρίσκεται στο ρόγο του και δεν χρειάζεται πότισµα. Αν δεν γίνεται µπάλα και είναι ξερό, ποτίζουµε αµέσως. Αν λασπώνει, ποτίζουµε πιο αραιά. Το καλοκαίρι ο έλεγχος της υγρασίας γίνεται πιο τακτικά (κάθε 2-3 ηµέρες). Όταν είναι στην ανάπτυξη, οι απαιτήσεις του είναι αυξηµένες και θέλει πλήρες λίπασµα. Καλό χώµα κήπου ή κουµαρόχωµα µε τύρφη και ποταµίσα άµµο ή περλίτη είναι κατάλληλο µίγµα για τις φτέρες. Είναι από τις ευκολότερες φτέρες στην καλλιέργεια. Καλλιεργείται και ως φυτό εξωτερικού και ως εσωτερικού χώρου. Εξαιτίας των κρεμαστών φύλλων της βοστονιανής ποικιλίας, είναι κατάλληλο και για κρεμαστά καλάθια. Το φυτό για να ευδοκιμήσει χρειάζεται πλούσιο υγρό χώμα, και ημισκιερή ή σκιερή θέση, ενώ σ’εσωτερικό χώρο αναπτύσσεται καλύτερα σε φωτεινή θέση, όχι όμως στον ήλιο. 

Η υγρασία γύρω από το φυτό θα πρέπει να είναι υψηλή, κι αυτό επιτυγχάνεται τοποθετώντας τη γλάστρα σ’ένα πιατάκι με βρεγμένο χαλίκι ή βότσαλα ή ψεκάζοντας το φυτό με νερό. Το χώμα δε θα πρέπει ποτέ ν’αφεθεί να στεγνώσει εντελώς και το φυτό θα πρέπει να λιπαίνεται μηνιαία με ελαφρύ διάλυμα ισορροπημένου υγρού λιπάσματος. Το χειμώνα το φυτό χρειάζεται προστασία από την παγωνιά σε μια δροσερή και φωτεινή θέση. Μπορεί να χάσει μέρος του φυλλώματός του, αλλά την άνοιξη θα επανέλθει. Αν ωστόσο δεν προλάβεται να το προστατεύσεται και περάσει μια ελαφριά παγωνιά έως τους -1 βαθμούς, το φύλλωμα θα καταστραφεί ολοκληρωτικά, αλλά το φυτό θα επανέλθει και πάλι την άνοιξη. Ο πολλαπλασιασμός γίνεται με διαίρεση του ριζώματος αφαιρώντας ένα τμήμα ριζώματος με καλές ρίζες και λίγα φύλλα και φυτεύοντάς το σε παρόμοιο έδαφος και συνθήκες ώστε να δώσει ένα νέο φυτό. Ο πολλαπλασιασμός με σπόρια είναι δύσκολος και μπορεί οι απόγονοι να μην έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με τη συγκεκριμένη καλλιεργούμενη ποικιλία ή και η συγκεκριμένη ποικιλία που πρόκειται να πολλαπλασιαστεί κατ’αυτόν τον τρόπο να είναι στείρα. Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις ανάγκες αυτού του φυτού, αφού το καλοκαίρι χρησιμοποιώ σύστημα αυτόματου ποτίσματος ενώ για το χειμώνα έχω ένα φωτεινό και δροσερό μέρος όπου βάζω τα ευπαθή φυτά. Με τον καιρό και σ’ένα μεγάλο δοχείο η φτέρη αυτή μπορεί ν’αποκτήσει μεγάλες διαστάσεις με το πυκνό, σχεδόν αδιαπέραστο φύλλωμά της να κρέμεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Ιδιαίτερα όμορφη εικόνα είναι όταν ο ήλιος χτυπάει στο βρεγμένο φύλλωμα της φτέρης με τις αμέτρητες σταλίτσες να λάμπουν παντού. 

Η ιστορία της καλλιέργειας του φυτού είναι αρκετά μεγάλη. Ιδιαίτερα δημοφιλές ήταν στη Βρετανία στη βικτοριανή εποχή οπότε καλλιεργούταν ως φυτό εσωτερικού χώρου. Εκείνη την εποχή επίσης άρχισαν να δημιουργούνται μερικές από τις ποικιλίες της. Σήμερα έχει γίνει η κοινότερη καλλιεργούμενη φτέρη παγκοσμίως. Αν κρίνουµε ότι το φυτό χρειάζεται αλλαγή γλάστρας (εξαρτάται από την ανάπτυξή του) κάνουµε τα εξής: 1. Παίρνουµε µια µεγαλύτερη γλάστρα, βάζουµε χαλίκι στον πάτο της για στράγγιση και τοποθετούµε τύρφη ή έτοιµο φυλλόχωµα γεµίζοντας το 1/3 της γλάστρας. 2. Σύροντας ένα µαχαίρι κατά µήκος των τοιχωµάτων της παλιάς γλάστρας, αποκολλάµε το φυτό. Αναποδογυρίζουµε τη γλάστρα, κρατώντας τον κορµό του φυτού ανάµεσα στα δάχτυλά µας, και το βγάζουµε από τη γλάστρα. 3. Τοποθετούµε το φυτό στη νέα γλάστρα, χωρίς να σπάσουµε τη µπάλα του χώµατός του, και γεµίζουµε τον κενό χώρο µε τύρφη ή έτοιµο φυλλόχωµα. Συµπιέζουµε το νέο χώµα γύρω-γύρω µε τα δάχτυλά µας και ποτίζουµε. Η αλλαγή της γλάστρας γίνεται νωρίς την άνοιξη, πριν ζεστάνει ο καιρός.

Πηγή : https://bolko.wordpress.com/2011/09/08/νεφρολεπίς-φτέρη-nephrolepis-exaltata/

http://www.minagric.gr/index.php/el/for-farmer-2/crop-production/anth-kallopist/1912-fterh