Ο κήπος και η βεράντα το φετινό καλοκαίρι

Το καλοκαίρι θέλει το σπίτι φωτεινό, με γεωμετρικά μοτίβα και παλέτες που δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα για να υποδεχτούμε φίλους και οικογένεια στην βεράντα ή τον κήπο μας. Άλλωστε, δεν υπάρχει καταλληλότερη εποχή από αυτή για να χαλαρώσετε στη βεράντα σας, να κάνετε ηλιοθεραπεία, γυμναστική, μπάρμπεκιου ή ακόμη και κοκτέιλ πάρτι με αγαπημένα πρόσωπα και να νιώσετε ότι βρίσκεστε σε κάποιο νησί. Βάλτε μεράκι, φαντασία και λίγο απ’ τον χρόνο σας για να μεταμορφώσετε την βεράντα σας σε έναν μικρό, «ονειρεμένο» κήπο με άκρως καλοκαιρινές πινελιές για ξέγνοιαστες, σπιτικές βραδιές!

Ακριβώς όπως συμβαίνει με το σπίτι, έτσι και ο κήπος ή η βεράντα χρειάζονται τακτικό καθάρισμα. Και ας το παραδεχτούμε, είμαστε όλοι ένοχοι που αφήνουμε τα ποδήλατα, παιχνίδια και άλλα αντικείμενα να σκουριάζουν για μήνες στο μπαλκόνι. Οπότε, ο ευκολότερος τρόπος για να προετοιμάσετε τον κήπο σας το καλοκαίρι είναι να το τακτοποιήσετε! Σκουπίστε το μπαλκόνι, ξεριζώστε ότι λουλούδια μαράθηκαν και ξεφορτωθείτε ότι δεν χρειάζεστε.

Βεράντα και κήπος χωρίς λουλούδια δε νοείται, άρα σε πρώτο επίπεδο ανακαλύψτε ποια είναι τα λουλούδια που σας αρέσουν και φυτέψτε τα για να φτιάξετε τη δική σας διάθεση, αλλά και των γύρω σας. Τοποθετήστε τα σε μεγάλες γλάστρες να είναι ευδιάκριτα. Μπορείτε να διαλέξετε γλάστρες σε διαφορετικά χρώματα για να δώσουν μια χαρούμενη νότα και ζωηράδα αλλά και ένα bohο στυλ. Ο προσανατολισμός του μπαλκονιού σας είναι επίσης σημαντικός για να επιβιώσουν και να ευδοκιμήσουν τα φυτά σας, αν δηλαδή χτυπάει ο ήλιος όλη μέρα το μπαλκόνι σας, αν είναι βορεινό και πιο δροσερό κλπ. Οπότε πριν επιλέξετε τα λουλούδια και φυτά, συζητήστε πρώτα με έναν ειδικό. Αφού τοποθετήσετε τα πράσινα φυτά της επιλογής σας, θα είστε ένα βήμα πιο κοντά σε μία όαση δροσιάς! Τα αναρριχώμενα φυτά είναι επίσης μια πολύ καλή επιλογή!

Δεν χρειάζεστε ένα μαγικό ραβδί για να μεταμορφώσετε τη βεράντα σας σαν ένα επιπλέον δωμάτιο του σπιτιού. Σκεφτείτε απλά τι είδους δωμάτιο χρειάζεστε. Έναν χώρο για να παίζουν τα παιδιά, ένα καθιστικό για να απολαμβάνετε τον καφέ σας, ένα είδος γραφείου για να απομονώνεστε και να συγκεντρώνεστε ή έναν χώρο για πάρτι και συγκεντρώσεις φίλων; Ό,τι και να θέλετε να δημιουργήσετε, αφιερώστε λίγο χρόνο για να βρείτε τα κατάλληλα έπιπλα κήπου. Μπορεί να είναι ένα σετ με καρέκλες και τραπέζι ή μεγάλες εξωτερικές μαξιλάρες ή παιχνίδια για να διασκεδάζουν τα παιδιά.

Χρωματικά καλό είναι να κινούνται σε γήινα χρώματα, αν αγαπάτε τις ζεν καταστάσεις. Σε αυτή την περίπτωση, θα προσδώσετε στο μπαλκόνι σας μια πιο μινιμαλιστική αισθητική. Εάν πάλι αγαπάτε την αίσθηση της Ανατολής και το bohemian style, τότε επιλέξετε έντονα χρώματα ή και με πολύχρωμα μοτίβα, στολισμένα με κεντήματα, φούντες κ.α. Για να απολαμβάνετε τις ηλιόλουστες μέρες, μπορείτε να τοποθετήσετε ακόμη και αιώρες, σεζλόνγκ και πολυθρόνες. Εάν επιθυμείτε σκιά, τοποθετήστε τέντες, κιόσκια αλλά και ομπρέλες, ειδικά σχεδιασμένες για μικρούς χώρους, που προσφέρουν προστασία από τις ακτίνες UV.

Κι αφού μιλάμε για τη δημιουργία ενός επιπλέον δωματίου, μία από τις απολαύσεις του καλοκαιριού είναι το φαγητό στα ταβερνάκια που τόσο όλοι αγαπάμε. Φέτος ίσως να μας λείψει λίγο, εξαιτίας του κορωνοϊού. Όμως στη βεράντα σας μπορείτε να διαμορφώσετε το ιδανικό σκηνικό για δείπνο. Από το σωστό τραπέζι και τις καρέκλες, μέχρι τα σερβίτσια φαγητού σε υπέροχα καλοκαιρινά χρώματα - όπως τιρκουάζ και κίτρινο - θα νιώσετε ότι κάθε μέρα τρώτε έξω.

Πηγή : https://www.iefimerida.gr/design/pos-na-kano-ti-beranta-moy-pio-kalokairini

Βιολογική κηπουρική και κυκλική οικονομία φυσικών πόρων

Πολλά πράγματα που νομίζουμε ότι είναι άχρηστα μπορούν να γίνουν πολύ χρήσιμα για τον κήπο μας. Το βασικό στην κυκλική οικονομία είναι η ανακύκλωση υλικών, η επαναχρησιμοποίηση, η μείωση των εισροών που προέρχονται από ανόργανα υλικά κ.α. Ανεξαρτήτως αν έχετε μεγάλο η μικρό κήπο όλοι έχουμε ευθύνη στην προστασία του περιβάλλοντος. Μία από τις βασικές αρχές της βιολογικής κηπουρικής είναι η ανακύκλωση των φυτικών υπολειμμάτων που δημιουργούνται από τον κήπο αλλά και από τα υπολείμματα των καρπών του κήπου μέσω της κομποστοποίησης. Επίσης αν εκτρέφετε ζώα όπως κότες, πρόβατα, αγελάδες κ.α μέσω της κοπριάς τους για να την χρησιμοποιήσουμε ως λίπασμα, για να διατηρήσουμε την γονιμότητα των εδαφών και να την βελτιώσουμε. Πρέπει να συμβαδίζουν η διαχείριση του εδάφους με αυτή των οργανικών αποβλήτων.

Τώρα όσον αφορά για την διαχείριση των μη οργανικών αποβλήτων θα πρέπει να αποτελέσετε παράδειγμα προς μίμηση για το μέρος που κατοικείται επαναχρησιμοποιώντας και ανακυκλώνοντας. Για παράδειγμα επαναχρησιμοποιώντας πολλά αντικείμενα και υλικά ώστε να φτιάξουμε υλικά εδαφοκάλυψης, να δημιουργήσουμε γλάστρες και θέσεις φύτευσης από παλιά υλικά όπως παλιούς τενεκέδες να φτιάξουμε ποτιστήρια κ.α. Βέβαια πρέπει ότι δημιουργήσουμε να είναι ασφαλές, να μην εξέχουν καρφιά και να λειάνουμε οποιαδήποτε αιχμηρή γωνία. Μπορείτε να δημιουργήσετε δοχεία κομπόστ από παλιές παλέτες, στηρίγματα φυτών, ξύλινα σκαλοπάτια ώστε να περνάτε από τα μονοπάτια του κήπου σας και πολλές άλλες ιδέες, έπιπλα κήπου ακόμα και περίφραξη. Καταλαβαίνουμε ότι οι δικές σας κατασκευές μπορούν να ανταγωνιστούν τα έπιπλα κήπου τόσο στην τιμή , στην ποιότητά όσο και στο ότι κάνετε ανακύκλωση.

Επίσης η κυκλικότητα σχετίζεται και με την διαχείριση του νερού, όλοι πρέπει να εξοικονομούμε όσο το δυνατόν το νερό και υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνει αυτό στον κήπο. Βαρέλια βροχής ειδικά στις βάσεις των υδρορροών είναι ένας εξαιρετικός τρόπος συλλογής και αποθήκευσης του νερού. Υπάρχουν και στο εμπόριο τέτοια βαρέλια αλλά άμα ψάξετε ίσως βρείτε κάποιο μεταχειρισμένο. Η εδαφοκάλυψη είναι ένας σημαντικός τρόπος για να συγκρατήσουμε το νερό στον κήπο μας. Η εδαφοκάλυψη μπορεί να γίνει και με οργανικά υλικά κομπόστ, άχυρα κ.α 

Η κυκλικότητα ακόμα σχετίζεται με την επιλογή των φυτών που χρησιμοποιείτε. Φυτέψτε ζιζάνια, δηλαδή επιλέγουμε άγρια φυτά που βρίσκονται στην περιοχή μας όπως χαμομήλια, μολόχες, μαργαρίτες και άλλα, αυτά έχουν το χαρακτηριστικό ότι έχουν προσαρμοστεί στο περιβάλλον της περιοχής και δεν έχουν μεγάλες απαιτήσεις σε νερό. Η μελετημένη φύτευση του κήπου (κάποια φυλλοβόλα δέντρα, πολλά ανθεκτικά φυτά) μπορεί να βοηθήσει στον να έχουμε έναν δροσερό κήπο το καλοκαίρι. Όλοι μας έχουμε ευθύνη στο να μειώσουμε τα απόβλητα ακόμα και στον κήπο μας. Η χαρά που θα έχετε θα είναι μεγάλη όταν τα προϊόντα σας δημιουργήθηκαν από τα δικά σας λιπάσματα, οι καρέκλες που κάθεστε είναι από παλιά ξύλα, οι γλάστρες είναι δικής σας κατασκευής, να εκμεταλλεύεστε το βρόχινο νερό. Η κυκλική οικονομία δεν είναι ουτοπία είναι απόφαση.

Πηγή : https://www.huffingtonpost.gr/entry/keklike-oikonomia-kai-violoyikos-kepos_gr_5eec87d2c5b69d4e08765de8

Ο δεκάλογος των μυστικών για την φροντίδα της γαρδένιας

Όποιο επίθετο και να χρησιμοποιήσουμε, είναι πολύ λίγο για να περιγράψει τη γαρδένια, το καλλωπιστικό φυτό που μαζί με την τριανταφυλλιά έχουν τους πιο φανατικούς θαυμαστές στο ελληνικό χώρο. Οι περισσότεροι τη θυμόμαστε από τη βεράντα στο σπίτι των γονιών μας και τις αυλές των γιαγιάδων, να ξεχωρίζει με τα υπέροχα λευκά αρωματικά λουλούδια και τα γυαλιστερά φύλλα της. Κατάλληλη εποχή για τη φύτευση της γαρδένιας είναι μέσα στην άνοιξη, όπου τη φυτεύουμε σε κήπο και σε γλάστρα για να μας χαρίσει τη μοναδική ομορφιά της σε αυλές, βεράντες και μπαλκόνια. Η γαρδένια ανθίζει στις αρχές του καλοκαιριού και μας δίνει μία δεύτερη ανθοφορία στις αρχές του φθινοπώρου. Αν και θεωρείται ευαίσθητο φυτό που απαιτεί αρκετή φροντίδα και χρόνο μέχρι να τη μάθουμε καλύτερα, είναι σίγουρο ότι με την κατάλληλη περιποίηση μας ανταμείβει και με το παραπάνω. Ας δούμε, λοιπόν, τα μυστικά για τη φροντίδα της γαρδένιας καθώς και λύσεις στα πιο συνηθισμένα προβλήματα, προκειμένου να απολαύσουμε υγιή φυτά με πλούσια βλάστηση και εντυπωσιακή ανθοφορία.

Υπάρχουν πολλά είδη γαρδένιας, από θάμνους μέχρι μικρά δενδρύλλια. Η πιο γνωστή ποικιλία είναι η κοινή γαρδένια που όλοι γνωρίζουμε και ως γαρδένια η ιασμινοειδής (Gardenia jasminoides) που ξεχωρίζει για το χαρακτηριστικό έντονο άρωμα της. Πολύ δημοφιλής είναι και η γαρδένια η μεγανθής (Gardenia grandiflora) που ξεχωρίζει με το μεγάλο μέγεθος των λουλουδιών της. Ένα διαφορετικό είδος γαρδένιας που έχει προκύψει από διασταυρώσεις είναι η λεμονογαρδένια, γνωστή και μοσχογαρδένια ή ταπερ μοντάνα όπως ονομάζεται στο εξωτερικό. Αν και δεν είναι τόσο γνωστή στους περισσότερους φίλους των λουλουδιών στον ελληνικό χώρο, η λεμονογαρδένια είναι αρκετά πιο ανθεκτική από την κοινή γαρδένια και διαθέτει μικρότερα λουλούδια που έχουν μια χαρακτηριστική, γεμάτη φρεσκάδα, απαλή μυρωδιά.

Η γαρδένια είναι από τα πιο ευαίσθητα καλλωπιστικά φυτά και είναι πολύ σημαντικό να τη επιλέξουμε την κατάλληλη θέση για τη φύτευσή της. Συγκεκριμένα, η γαρδένια χρειάζεται δροσερό ημισκιερό περιβάλλον για να ευδοκιμήσει και αποφεύγουμε να τη φυτεύουμε σε σημεία που τα βλέπει ο μεσημεριανός ήλιος. Την τοποθετούμε σε σχετικά προφυλαγμένη θέση, μακριά από ζεστούς ανέμους, καθώς και από δυνατούς βοριάδες. Η γαρδένια χρειάζεται αρκετό φως για να ανθίσει, καλό αερισμό και μια σχετική υγρασία. Αποφεύγουμε να την έχουμε κοντά σε τοίχους και κάτω από τέντες για να διευκολύνουμε τον σωστό αερισμό της. Αποφεύγουμε να έρχεται σε επαφή με την άμεση ηλιακή ακτινοβολία, ειδικά το καλοκαίρι, καθώς της δημιουργεί εγκαύματα στα φύλλα, ενώ παράλληλα προκαλεί πτώση των μπουμπουκιών της. Το γλυκό απογευματινό φως βοηθάει στην υγιή ανάπτυξη της γαρδένιας μας. Η γαρδένια είναι ευαίσθητη στην έντονη παγωνιά του χειμώνα και στις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού. Ιδανικές θερμοκρασίες για να αναπτυχθεί και να ανθοφορήσει είναι σε ένα εύρος θερμοκρασιών από 10-20°C. Για γαρδένιες που έχουμε φυτέψει σε γλάστρα, επιλέγουμε δυτικό ή ανατολικό μπαλκόνι, αποφεύγοντας μπαλκόνια με βορινό και νότιο προσανατολισμό. Τους χειμερινούς μήνες, κι εφόσον η γαρδένια είναι σε σημείο εκτεθειμένο στο κρύο ή στους δυνατούς βοστιάδες, καλό είναι να προστατεύεται με κάποιο νάυλον για αντιπαγετική προστασία του φυτού. Εναλλακτικά, μπορούμε να την μεταφέρουμε στο εσωτερικό του σπιτιού για μερικές μέρες, σε σημείο καλά αεριζόμενο, φωτεινό και μακριά από σώματα θέρμανσης. Η γαρδένια μπορεί να διατηρηθεί για αρκετό καιρό και μέσα σε σπίτι, αρκεί να της εξασφαλίσουμε φωτεινό σημείο μακριά από θερμαντικά σώματα όπως τζάκι και καλοριφέρ, καθώς και από κλιματιστικά.

H γαρδένια, ανήκει στα οξύφιλα φυτά, όπως η ορτανσία, η καμέλια και η αζαλέα, επομένως για να αναπτυχθεί και να ανθοφορήσει χρειάζεται έδαφος με χαμηλό pH, όπως καστανόχωμα, ερεικόχωμα και ελατόχωμα. Εναλλακτικά, για την μεταφύτευση της γαρδένιας, μπορούμε να προμηθευτούμε ειδικό φυτόχωμα για οξύφιλα από γεωπονικά καταστήματα. Επιλέγουμε γλάστρα, πήλινη ή πλαστική, 1-2 νούμερα μεγαλύτερη από τη γλάστρα που ήταν φυτεμένo το φυτό μας και φροντίζουμε να διαθέτει τρύπες στη βάση για να φεύγει το περιττό νερό. Είναι σημαντικό να τοποθετούμε στη βάση της γλάστρας μια στρώση χαλικιών ή βότσαλων πάχους 2-3 εκατοστών για να εξασφαλίσουμε καλύτερη αποστάγγιση. Αν η γλάστρα που διατηρούμε τη γαρδένια για αρκετό καιρό δεν στραγγίζει, τότε πιθανότατα το ριζικό σύστημα της γαρδένιας έχει γίνει πολύ πυκνό και χρειάζεται μεταφύτευση σε μεγαλύτερη γλάστρα. Κατά τη μεταφύτευση, είναι σημαντικό να αραιώνουμε και να σπάμε τις άκρες των ριζιδίων του φυτού όταν έχουν πυκνώσει πολύ, για να μπορέσει να απορροφήσει άμεσα νερό και θρεπτικά συστατικά. Σε διαφορετική περίπτωση, παρατηρούμε στην γαρδένια έντονα φαινόμενα στρεσαρίσματος που εκδηλώνονται με μαρασμό των φύλλων και πτώση των μπουμπουκιών.

Η γαρδένια έχει σημαντικές απαιτήσεις σε νερό. Το σωστό πότισμα είναι ίσως ο πιο βασικός παράγοντας για να ευδοκιμήσει, τόσο στον κήπο όσο και σε γλάστρα στο μπαλκονι. Η γαρδένια χρειάζεται πολύ καλής ποιότητας νερό που να μην περιέχει άλατα. Το βρόχινο νερό είναι πολύ ωφέλιμο και είναι σημαντικό να την αφήνουμε να έχει έκθεση στη βροχή. Η γαρδένια χρειάζεται πότισμα δύο φορές τη βδομάδα κατά την περίοδο της άνοιξης και του φθινοπώρου και τουλάχιστον κάθε 2 μέρες την περίοδο του καλοκαιριού. Είναι σημαντικό το πότισμα της γαρδένιας να είναι τακτικό, διαφορετικά τα μπουμπούκια της μπορεί να πέσουν πριν ανοίξουν. Την περίοδο του καλοκαιριού, σε συνθήκες καύσωνα, όπου επικρατούν ψηλές θερμοκρασίες, θα χρειαστεί να ποτίζουμε την γαρδένια καθημερινά. Προσέχουμε να μη ποτίζουμε με μεγαλύτερη ποσότητα νερού από όσο χρειάζεται, καθώς το υπερβολικό πότισμα μπορεί να δημιουργήσει κιτρίνισμα στα φύλλα. Παράλληλα, είναι απαραίτητο να ψεκάζουμε τα φύλλα της γαρδένιας για να διατηρούμε σχετική υγρασία για το φυτό και να μην δημιουργηθούν ξηράνσεις και καφετιάσματα στις άκρες των φύλλων. Ο ψεκασμός του φυλλώματος προτιμάμε να γίνεται με καλής ποιότητας νερό ή βρόχινο νερό που να μην περιέχει άλατα, τα οποία δημιουργούν τοξικότητα στο φυτό της γαρδένιας.

Η γαρδένια είναι απαιτητική και ως προς τη λίπανση της. Προσθέτουμε κάθε μήνα πλήρες λίπασμα ενισχυμένο σε κάλιο, ειδικό για οξύφιλα φυτά που δεν αυξάνει το pH του εδάφους και ενισχύει την ανθοφορία της γαρδένιας. Αποφεύγουμε να βάζουμε λίπασμα τον Αύγουστο που επικρατούν πολύ υψηλές θερμοκρασίες, καθώς και τον μήνα Ιανουάριο που επικρατεί πολύ παγωνιά, γιατί θα δημιουργήσουμε πρόβλημα στο φυτό μας. Επίσης, αποφεύγουμε λιπάσματα με υψηλή περιεκτικότητα σε άζωτο, όπως αμμωνία και ουρία, γιατί μπορεί να δημιουργήσει καφέ ή μαύρα καψίματα στις άκρες των φύλλων καθώς και πτώση των λουλουδιών. Η γαρδένια είναι ευαίσθητη στην έλλειψη σιδήρου, κάτι που μπορούμε να διακρίνουμε εύκολα αν παρατηρήσουμε κιτρίνισμα στα νεαρά φύλλα, ενώ οι νευρώσεις των φύλλων της γαρδένιας παραμένουν πράσινες. Από τα διάφορα είδη των λιπασμάτων σιδήρου, επιλέγουμε και προσθέτουμε κάθε μήνα στη γαρδένια μας λίπασμα χηλικού σιδήρου που είναι υδατοδιαλυτός και άμεσα απορροφούμενος από τα φυτά. Το λίπασμα του θειικού σιδήρου είναι αρκετά πιο αργής αποδέσεμευσης για τη γαρδένια μας, ενώ η παραδοσιακή προσθήκη καρφιών, σκουριασμένων αντικειμένων στη γλάστρα της γαρδένιας που έκαναν οι γιαγιάδες μας είναι σίγουρο ότι δεν προσφέρεται για άμεση απορρόφηση σιδήρου.

Σε περιβάλλον υπερβολικής υγρασίας και κακού αερισμού, η γαρδένια προσβάλλεται από μυκητολογικές ασθένειες του ριζικού συστήματος όπως η φυτόφθορα και η ριζοκτόνια, καθώς και από ασθένειες του φυλλώματος, όπως το ωίδιο και η αλτερνάρια. Για την αντιμετώπιση των μυκήτων του εδάφους που προκαλούν σάπισμα στη ρίζα, ποτίζουμε διαλύοντας 1 κουταλιά του γλύκού γαλαζόπετρα σε ένα λίτρο νερό και επαναλαμβάνουμε μετά από 2 εβδομάδες. Για τους μύκητες του φυλλώματος που μπορεί να προκαλέσουν άσπρισμα ή γκριζάρισμα στα φύλλα και καστανές κηλίδες, ψεκάζουμε με διάλυμα χαλκού και θειαφιού ή με αυτοσχέδια συνταγή που φτιάχνουμε διαλύοντας 1 κοφτό κουταλάκι του γλυκού μαγειρικής σόδας σε ένα λίτρο νερό. Η γαρδένια μπορεί να προσβληθεί από διάφορα έντομα, όπως κοκκοειδή (ψώρα, ψευδόκοκκος), μελίγκρα (αφίδες, ψείρα) και τετράνυχο που προσβάλλουν τα φύλλα, τους βλαστούς και τα μπουμπούκια της. Για την προληπτική προστασία της γαρδένιας από έντομα, παρασκευάζουμε ειδικό διάλυμα προσθέτοντας μία κουταλιά της σούπας τριμμένο πράσινο σαπούνι και μία κουταλιά του γλυκού οινόπνευμα σε ένα λίτρο νερό και ψεκάζουμε το φύλλωμα της γαρδένιας κάθε δύο βδομάδες. Εναλλακτικά, προμηθευόμαστε οικολογικό σκεύασμα θερινού πολτού ή σαπώνων αλάτων καλίου από γεωπονικά καταστήματα και ψεκάζουμε το φύλλωμα της γαρδένιας σε θερμοκρασία που δεν ξεπερνά τους 28°C για να αποφύγουμε προβλήματα με εγκαύματα.

Πολύ συχνά, η γαρδένια εμφανίζει αρκετά προβλήματα που οφείλονται σε λανθασμένη περιποίηση. Είναι σημαντικό να μπορούμε να αναγνωρίζουμε άμεσα τα συπτώματα, καθώς και τις πιθανές αιτίες ώστε να τις αντιμετωπίζουμε έγκαιρα με την κατάλληλη φροντίδα. Παρακάτω, παραθέτουμε τα επτά πιο συνηθισμένα προβλήματα της γαρδένιας με τα συμπτώματα και τις πιθανές αιτίες που τα προκαλούν. Αν παρατηρήσουμε κίτρινα φύλλα στη γαρδένια μας, αυτό μπορεί να οφείλεται σε υπερβολική υγρασία, λόγω παραπάνω ποτίσματος ή κακής αποστράγγισης της γλάστρας. Το κιτρίνισμα των φύλλων, μπορεί επίσης να οφείλεται σε ανεπαρκή λίπανση της γαρδένιας και ιδιαίτερα σε έλλειψη σιδήρου που εμφανίζεται εντονότερα όταν η γαρδένια δε φυτεύεται σε όξινο χώμα ή σε φυτόχωμα κατάλληλο για οξύφιλα φυτά. Άλλος ένας λόγος που μπορεί να παρατηρήσουμε κίτρινα φύλλα είναι όταν η γαρδένια βρίσκεται σε συνθήκες μειωμένου φωτισμού. Αν διαπιστώσουμε ότι το καταπράσινο γυαλιστερό χρώμα των φύλλων της γαρδένιας εξασθενεί και παίρνει ένα ανοικτό πράσινο χρώμα, ένας κύριος λόγος είναι ο μειωμένος φωτισμός της θέσης που βρίσκεται η γαρδένια μας, οπότε φροντίζουμε να τη μεταφέρουμε σε πιο φωτεινή θέση. Επίσης, το ανοικτό χρώμα των φύλλων της γαρδένιας μπορεί να οφείλεται σε έλλειψη στοιχείων, όπως το άζωτο και το μαγγάνιο. Τα φύλλα της γαρδένιας πέφτουν όταν μείνει απότιστη για αρκετές μέρες ή όταν δεν της έχουμε προσθέσει λίπασμα για αρκετό καιρό. Φρόντιζουμε να ποτίζουμε τακτικά τη γαρδένια και να προσθέτουμε λίπασμα που ενισχύει την ανάπτυξή της. Επίσης, η πτώση των φύλλων της γαρδένιας είναι αρκετά συχνό φαινόμενο, όταν έχουμε πολύ έντονη ανθοφορία και ανεπαρκής λίπανση, καθώς και όταν υπάρχει προσβολή του ριζικού συστήματος από σκουλήκια στο χώμα.

Όταν η γαρδένια εμφανίζει μικρά νέα φύλλα, είναι σημάδι ότι χρειάζεται άμεσα μεταφύτευση σε μεγαλύτερη γλάστρα. Για γαρδένιες που έχουμε πολύ καιρό στην ίδια γλάστρα, η εμφάνιση των μικρών φύλλων της καινούριας βλάστησης της γαρδένιας οφείλεται στο πολύ πυκνό και πιεσμένο ριζικό σύστημα που έχει δημιουργήσει μέσα στη γλάστρα και το οποίο που δεν της επιτρέπει να αναπτυχθεί σωστά. Ένα πολύ συχνό φαινόμενο είναι τα φύλλα της γαρδένιας να καφετιάζουν ή να μαυρίζουν στις άκρες. Η εμφάνιση μαυρίσματος ή καφετιάσματος στα φύλλα παρατηρείται συνήθως όταν προσθέτουμε υπερβολική ποσότητα αζωτούχου λιπάσματος (όπως για παράδειγμα αμμωνία). Ανάλογα συμπτώματα με μαύρισμα ή καφέτιασμα στα φύλλα της γαρδένιας συμβαίνουν όταν η γαρδένια μας υποφέρει από έλλειψη του θρεπτικού στοιχείου του μαγνησίου. Τα μπουμπούκια και τα λουλούδια της γαρδένιας πέφτουν όταν δεν ποτίζουμε επαρκώς, καθώς και όταν κάνουμε υπερβολικά συχνά ποτίσματα. Ανάλογα συμπτώματα πτώσης ανθέων της γαρδένιας διαπιστώνουμε όταν βάλουμε υπερβολική ποσότητα λιπάσματος, καθώς και όταν έχουμε χαμηλές θερμοκρασίες κατά την περίοδο της ανθοφορίας. Επίσης, αρκετά μπουμπούκια της γαρδένιας μπορεί να πέσουν όταν έχουμε πολύ πλούσια ανθοφορία, καθώς και όταν η γαρδένια μας δεν βρίσκεται σε αρκετά φωτεινή θέση.

Αν και οι περισσότεροι δεν κλαδεύουν τις γαρδένιες, είναι απαραίτητο να το κάνουμε κάθε χρόνο για να έχει καλή ανάπτυξη και ανθοφορία. Κατάλληλη εποχή κλαδέματος της γαρδένιας είναι στις αρχές της άνοιξης, κατά την περίοδο Μαρτίου-Απριλίου, αφού περάσουν οι παγωνιές του χειμώνα. Κατά το κλάδεμα της γαρδένιας αφαιρούμε ξερούς και αδύναμους βλαστούς, καθώς και κιτρινισμένα φύλλα. Αν το φύλλωμα της γαρδένιας είναι πολύ αραιό, κορφολογούμε τους βλαστούς της, κόβοντας περίπου το 1/3 του μήκους της για να αποκτήσει πιο συμπαγές και πυκνό φύλλωμα και να μας χαρίσει σταδιακά μια πλούσια και παρατεταμένη ανθοφορία. Φροντίζουμε να κλαδεύουμε τη γαρδένια μας εγκαίρως, καθώς αν την κλαδέψουμε στις αρχές του καλοκαιριού, μετά το τέλος της πρώτης ανθοφορίας, αυτό έχει σαν συνέπεια να χάσουμε τα φθινοπωρινά λουλούδια της, καθώς και να περιορίσουμε την βλαστική της ανάπτυξη.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε καινούρια φυτά γαρδένιας εύκολα και οικονομικά, ακολουθώντας τη μέθοδο πολλαπλασιασμού με μοσχεύματα. Συγκεκριμένα, στα τέλη του χειμώνα ή στις αρχές άνοιξης, παίρνουμε τμήματα τρυφερού βλαστού μήκους 10-15 εκατοστών από την κορυφή του φυλλώματος της γαρδένιας. Αφαιρούμε τα 2/3 του φυλλώματος από τη βάση και αφήνουμε μόνο 2-3 ζευγάρια φύλλων στο πάνω μέρος του μοσχεύματος. Εμβαπτίζουμε τη βάση του μοσχεύματος της γαρδένιας σε ορμόνη ριζοβολίας για να έχουμε μεγαλύτερη επιτυχία στον πολλαπλασιασμό και στη συνέχεια φυτεύουμε το μόσχευμα σε μικρή γλάστρα φυτωρίου που περιέχει φυτόχωμα για οξύφιλα φυτά με αρκετή άμμο και περλίτη. Εξασφαλίσουμε υγρασία στο χώμα της γλάστρας και την τοποθετούμε σε δροσερό περιβάλλον με θερμοκρασίες 15-20°C. Συμπληρωματικά, μπορούμε να καλύψουμε το μόσχευμα με ένα πλαστικό μπουκάλι ή με μια νάυλον σακούλα για να επιταχύνουμε τη διαδικασία ριζοβολίας του φυτού μας. Μπορούμε, επίσης, να δημιουργήσουμε νέα φυτά γαρδένιας και μέσα στο καλοκαίρι με ημιξυλώδη μοσχεύματα, τα οποία ωστόσο έχουν μικρότερο ποσοστό επιτυχίας. Η γαρδένια δεν θέλει απότομες αλλαγές στη θερμοκρασία στο γύρω περιβάλλον, είτε προς το κρύο είτε προς τη ζέστη. Μία τέτοια αλλαγή μπορεί να επιφέρει πτώση μπουμπουκιών της γαρδένιας, μαρασμό του φυλλώματος μέχρι και ολοσχερή ξήρανση του φυτού.

Πηγή : https://fonimaleviziou.gr/2020/05/10/10-mystika-gia-ti-frontida-tis-gardenias-video/

Τα ζώα στην Αρχαία Ελλάδα (Μέρος Β)

Ή σχέση του ανθρώπου με τα ζώα ανάγεται πολλά χρόνια πριν, ίσως από 50.000. Όλα τα δεδομένα δείχνουν ότι από τα δημοφιλέστερα κατοικίδια της εποχής μας, το πρώτο ζώο που εξημερώθηκε από τον άνθρωπο, κατά τα μέσα της Λίθινης Εποχής, ήταν ο σκύλος. Οι λόγοι που οδήγησαν τον άνθρωπο να  επιθυμεί τη συντροφιά των ζώων σχετίζονταν με την επιβίωσή του στη γη: η αρπακτική συμπεριφορά του σκύλου-ως κατοικίδιος συγγενής του λύκου- οδήγησε στη χρησιμοποίησή του στο κυνήγι, η γάτα ως ένας απαραίτητος σύμμαχος εναντίον των τρωκτικών, τα αιγοπρόβατα ως πηγή τροφής και ένδυσης.  Ως υποζύγια, το άλογο, ο γάιδαρος και το βόδι, βοήθησαν σημαντικά στη γεωργία από τους προϊστορικούς χρόνους. Σχεδόν όλα τα ζώα που εξημερώθηκαν αργότερα, χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για το γάλα ή το κρέας τους, αλλά και για τις προβιές και το μαλλί τους, ως υλικό ύανσης. Έτσι, ο σύνδεσμος του ανθρώπου με τα ζώα, γίνεται όλο και πιο δυνατός και παρουσιάζεται με διάφορες μορφές σε όλους τους αρχαίους πολιτισμούς. Η ζωοφιλία, ως συνειδητή αγάπη και προστασία των ήμερων ζώων, και μάλιστα ως αναγνωρισμένη κατάσταση κατοχυρωμένη από νόμο της Πολιτείας, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Αρχαία Ελλάδα.

Στην Αρχαία Ελλάδα η σχέση ανθρώπου-ζώου είναι διαφορετική από την αρχαία Αίγυπτο. Υπήρχε συντροφικότητα και μια κάποια ισοτιμία. Από έρευνες των αρχαιολόγων σε ταφικά έθιμα των αρχαίων Ελλήνων καταδεικνύονται πολλά παραδείγματα σκύλων να ακολουθούν το αφεντικό τους στον θάνατο, αρνούμενοι τον αποχωρισμό. Από τα Ομηρικά Έπη γνωρίζουμε ότι ο σκύλος του Οδυσσέα τον περίμενε 20 χρόνια να επιστρέψει στην Ιθάκη και, όταν τον μυρίστηκε να πλησιάζει το ανάκτορο, πήγε να τον προϋπαντήσει και ξεψύχησε στα πόδια του. Μια άλλη μαρτυρία προέρχεται από τον Αιλιανό και αναφέρεται στον Εύπολη ο οποίος πέθανε στην Αίγινα και επάνω στον τάφο του πέθανε ο πιστός του σκύλος.

Φυσικά οι αρχαίοι είχαν για ζώα φάρμας άλογα, πρόβατα, κατσίκες, γουρούνια και πουλερικά, όπως ακριβώς και σήμερα. Συχνά έβρισκε κανείς επίσης χήνες, οι οποίες χρησιμοποιούνταν και ως κατοικίδια, ακριβώς δηλαδή όπως και οι σκύλοι. Λίγοι γνωρίζουν όμως ότι οι γάτες δεν ήταν καθόλου διαδεδομένες στην αρχαία Ελλάδα, σε αντίθεση με την αρχαία Αίγυπτο, και ότι αντί γι΄ αυτές οι Έλληνες είχαν νυφίτσες ως κατοικίδιο, αλλά και για το κυνήγι των ποντικών! Συνηθισμένο θέαμα ήταν επίσης οι κοκορομαχίες. Τα βόδια χρησιμοποιούνταν στην Αττική μόνο για όργωμα και οι Αθηναίοι έτρωγαν κυρίως χοιρινό κρέας, το μοσχαρίσιο το εισήγαγαν. Όσον αφορά το κυνήγι τους, αξίζει να θυμηθούμε ότι εκτός από κάπρους, ελάφια, πέρδικες και λαγούς υπήρχαν τότε στα-περισσότερα απ' ότι σήμερα- δάση και λύκοι, αρκούδες, ακόμη και λιοντάρια.

Μετά την Τιτανομαχία και την νίκη των Δώδεκα θεών επί των Τιτάνων, αυτοί εγκαταστάθηκαν στον Όλυμπο. Ο αριθμός τους δεν ήταν δώδεκα, αφού υπήρχαν και άλλοι μικρότεροι θεοί. Όλοι αυτοί παίζανε ρόλο στην ζωή των αρχαίων Ελλήνων και βέβαια τους σηματοδοτούσαν με διάφορα σύμβολα. Τα σύμβολα αυτά ήταν ανάλογα με τις ιδιότητες του κάθε Θεού.

Δίας

Σύμβολα: Κεραυνός, Αιγίδα, Κότινος

Ζώα: Αετός, Ταύρος, Κόκορας

Δέντρα & Φυτά: Βελανιδιά, Φασκόμηλο. Δευτερεύοντα: Ελιά, Μαργαρίτα, Αμάραντο, Ματζουράνα, Καρυδιά, Φλόμος, Βερβένα, Αμυγδαλιά, Βιολέτα, Κασσιά, Γαρύφαλλο, Σχοίνος.

Ποσειδώνας

Σύμβολα: Τρίαινα

Ζώα: Άλογο, Δελφίνι, Ταύρος

Λίθοι: Βήρυλλος, Ακουαμαρίνης, Μαργαριτάρι

Δέντρα & Φυτά: Πεύκο, Θαλάσσια Ανεμώνη, Φύκια. Δευτερεύοντα: Φλαμουριά, Ουτρικουλαρία.

Άδης

Δέντρα & Φυτά: Κυπαρίσσι, Ροδιά. Δευτερεύοντα: Μέντα, Νάρκισσος, Καλαμπόκι.

Ήρα

Σύμβολα: Διάδημα, Σκήπτρο

Ζώα: Παγώνι, Αγελάδα

Δέντρα & Φυτά: Κρίνος, Πορτοκαλιά. Δευτερεύοντα: Μηλιά, Ιτιά, Συκιά, Σμύρνα.

Αθηνά

Σύμβολα: Αιγίδα

Ζώα: Κουκουβάγια, Φίδι

Δέντρα & Φυτά: Ελιά. Δευτερεύοντα: Βελανιδιά, Σημύδα, Σταυράγκαθο, Μουριά.

Απόλλωνας

Σύμβολα: Λύρα, Τόξο & Βέλος

Ζώα: Κουρούνα, Λύκος

Λίθοι: Ζαφείρι

Δέντρα & Φυτά: Δάφνη. Δευτερεύοντα: Ηλιοτρόπιο, Ηλίανθος, Ιξός (Γκυ), Υάκινθος, Πορτοκαλιά, Άνηθος, Τριγωνέλλα, Φοίνικας, Κρίνος, Πράσο.

Άρτεμις

Σύμβολα: Τόξο & Βέλος, Ημισέληνος

Ζώα: Ελάφι, Γεράκι

Λίθοι: Αμέθυστος, Σεληνόλιθος, Μαργαριτάρι

Δέντρα & Φυτά: Ιτιά, Γιασεμί, Οξυά, Μυρτιά. Δευτερεύοντα: Αμάραντος, Μαργαρίτα, Φουντουκιά, Αγριαψιθιά, Βάλσαμο, Ακακία, Μανδραγόρας, Απήγανος.

Αφροδίτη

Σύμβολα: Καθρέφτης

Ζώα: Περιστέρι, Κύκνος

Λίθοι: Σμαράγδι, Λαζούρι, Μαργαριτάρι

Δέντρα & Φυτά: Τριαντάφυλλο, Κρίνος, Ανεμώνη, Μηλιά, Μυρτιά. Δευτερεύοντα: Αλόη, Φτέρη, Ερείκη, Βενζόη, Σμύρνα, Κυδώνι, Σανταλόξυλο, Αγγελική, Αχλαδιά, Αστήρ, Αφροξυλιά (Σαμπούκος), Βιολέτα.

Άρης

Σύμβολα: Δόρυ & Σπαθί

Ζώα: Σκύλος, Όρνεο

Λίθοι: Όνυχας, Σαρδόνυξ

Δέντρα & Φυτά: Δυόσμος, Απήγανος, Φλαμουριά, Βερβένα, Αδελόχορτο.

Δήμητρα

Σύμβολα: Δρεπάνι, Δαυλός

Ζώα: Φίδι

Λίθοι: Σμαράγδι

Δέντρα & Φυτά: Στάχυ, Κριθάρι. Δευτερεύοντα: Ιτιά, Καλαμπόκι, Ροδιά, Φασολιά, Βληχούνι, Παπαρούνα.

Ερμής

Σύμβολα: Κηρυκείων, Φτερωτά Σανδάλια

Ζώα: Τράγος

Μέταλλα: Υδράργυρος

Δέντρα & Φυτά: Αμυγδαλιά, Έλατο. Δευτερεύοντα: Άνηθος, Φοίνικας, Φουντουκιά, Γαρύφαλλο, Κανέλλα, Μουριά.

Ήφαιστος

Σύμβολα: Σφυρί & Αμόνι, Πέλεκυς, Φωτιά

Δέντρα & Φυτά: Μαργαρίτα.

Πάνας

Σύμβολα: Αυλός, Φαλλός

Ζώα: Τράγος, Κριάρι, αρσενικό Ελάφι, Ταύρος

Δέντρα & Φυτά: Πεύκο, Έλατο, Άμπελος. Δευτερεύοντα: Βανίλια, Καλάμι, Ασφόδελος, Ορχιδέα, Πηγουνιά, Σιληνή, Θρούμπι, Φτέρη, Αγριολούλουδα.

Διόνυσος

Σύμβολα: Θύρσος, Φαλλός

Ζώα: Φίδι

Λίθοι: Αμέθυστος

Δέντρα & Φυτά: Κισσός, Άμπελος. Δευτερεύοντα: Ασκληπιάς, Συκιά, Ίσκα, Μάραθο, Ταμάριξ, Μανιτάρι.

Εκάτη

Σύμβολα: Εγχειρίδιο

Ζώα: Φίδι, Σκύλος (μαύρος συνήθως)

Λίθοι: Αμέθυστος, Σεληνόλιθος, Μαργαριτάρι

Δέντρα & Φυτά: Λεβάντα, Σμύρνα, Ιτιά. Δευτερεύοντα: Ακόνιτο, Κυκλάμινο, Σκόρδο, Μέντα, Μανδραγόρας, Μπελαντόνα.

Έρως

Λίθοι: Οπάλιο

Δέντρα & Φυτά: Τριαντάφυλλο κόκκινο, Βιολέτα λευκή, Ζαχαροκάλαμο.

Προμηθέας

Δέντρα & Φυτά: Φτέρη

Ουρανός

Δέντρα & Φυτά: Φλαμουριά

Γαία

Λίθοι: Κεχριμπάρι (Ήλεκτρο), Κοράλλι

Δέντρα & Φυτά: Πορτοκαλιά, Μηλιά.

Κρόνος

Δέντρα & Φυτά: Κριθάρι, Ορχιδέα. Δευτερεύοντα: Καλαμπόκι, Λεβάντα, Ροδιά, Βατόμουρο.

Ρέα

Δέντρα & Φυτά: Σμύρνα.

Περσεφόνη

Δέντρα & Φυτά: Ροδιά, Παπαρούνα.

Αδωνίς

Δέντρα & Φυτά: Σμύρνα, Τριαντάφυλλο, Μαρούλι, Μάραθο, Ερείκη.

Ασκληπιός

Ζώα: Φίδι

Δέντρα & Φυτά: Δάφνη, Μουστάρδα.

Ίρις

Δέντρα & Φυτά: Κρίνος.

Ήλιος

Δέντρα & Φυτά: Ηλιοτρόπιο.

Ώρος

Δέντρα & Φυτά: Λωτός, Σκουλόχορτο.

Ύπνος

Δέντρα & Φυτά: Παπαρούνα

Πηγή : https://www.fractalart.gr/zoofilia/

https://liberumlibrarium.blogspot.com/2019/09/blog-post_16.html

https://www.oroskopos.tv/symvola-ton-olympion-theon/

Τα ζώα στην Αρχαία Ελλάδα (Μέρος Α)

Οι αρχαίοι Έλληνες ασχολήθηκαν με τα ζώα και στο επιστημονικό πεδίο. Ο πανεπιστήμονας και φιλόσοφος Αριστοτέλης, στο έργο του «περί ζώων ιστορία», κάνει μια λεπτομερή μελέτη γύρω από τα είδη και τη φύση των σκύλων δείχνοντας έτσι τη σημασία που έδιναν οι αρχαίοι στο ζώο αυτό. Συγκεκριμένα, κατατάσσει του Μολοττικούς κύνες και τους Ινδικούς κύνες στην κατηγορία βραχυκεφάλων κυνών. (Υπενθυμίζω εδώ ότι η λέξη Μολοσσός είναι η αρχαία ονομασία της Ηπείρου). Ακόμα και στην καθημερινή ζωή των μεγάλων ανδρών ο κύνας έπαιξε σημαντικό ρόλο. Ο Μέγας Αλέξανδρος ως μαθητής του Αριστοτέλη, ήταν κυνόφιλος. Όσο ήταν στην Πέλλα είχε μια θηλυκή σκυλίτσα (Μολοττικός κύων) και αργότερα στην Περσία κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του κατά του Πέρση Δαρείου, αγόρασε έναν αρσενικό σκύλο (Ινδικός κύων) και μάλιστα έναντι αδρής αμοιβής, ονόματι Περίττα. Αργότερα, έδωσε το όνομά του σε μια πόλη που ίδρυσε εκεί. Mία απο τις σημαντικότερες ενδείξεις για αυτήν την σχέση αγάπης και συντροφιάς μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων με τους σκύλους, που διαρκεί πάνω απο 3.000 χρόνια, μας την δίνει ο πατέρας της Ελληνικής ιστορίας Όμηρος στην Οδύσσεια (ραψωδία ρ΄300-309), όπου περιγράφει το γνωστό και συγκινητικό περιστατικό του θανάτου του σκύλου του Οδυσσέα (ονόματι Άργος) τη στιγμή που αναγνωρίζει τον αφέντη του ντυμένο ζητιάνο, που γύρισε μετά από 10 έτη απουσίας.

Σχέση μοναδική. Συντροφικότητα που προκαλεί συγκίνηση. Ένα άλογο ον, ο κατάκοιτος σκύλος Άργος, παρ’ όλα τα χρόνια απουσίας του αφέντη του, μπόρεσε να τον αναγνωρίσει αφήνοντας σε εμάς, όπως και στον Οδυσσέα το δάκρυ να κυλήσει και να αγγίξει την καρδιά μας. Αβίαστα ερωτήματα έρχονται στο νου μας: Τι δέσιμο είχαν ο αφέντης με το σκύλο του, κάνοντας τον πολυταξιδεμένο και σκληρό από τις κακουχίες Οδυσσέα να δακρύσει; Τι είναι αυτό που μπορεί να οδηγήσει ένα άλογο ον να δεθεί συγκινησιακά με ένα λογικό; Μήπως η επικοινωνία αυτή δηλώνει την ύπαρξη της ψυχής; Μήπως, ως άνθρωποι πρέπει να δώσουμε μεγάλη βαρύτητα στη ψυχή μας και στην επικοινωνία με τη φύση, στην οποία άλλως τε είμαστε συγκάτοικοι με τα άλλα ζώα; Οι αρχαίοι Έλληνες αντιλήφθηκαν από πολύ νωρίς τη διαφορετική σχέση που έχει ο σκύλος με τον άνθρωπο. Σχέση φιλική, σχέση συνεργασίας. Σχέση πάνω απ’ όλα εμπιστοσύνης, όπως επίσης και φιλοσοφικής συντροφιάς. Πριν από τον μεγάλο φιλόσοφο Σωκράτη, που άλλαξε τα δεδομένα της σκέψης πάνω σε βαθειά και αιώνια προβλήματα τη ανθρωπότητας, υπήρχαν οι λεγόμενοι κυνικοί φιλόσοφοι. Αυτοί, γύριζαν στους δρόμους των πόλεων και μιμούνταν τη ζωή των σκύλων. Ζούσαν σε πιθάρια ή σε βράχους προκειμένου να ταπεινωθούν και να φιλοσοφήσουν. Άλλως τε, μη ξεχνάμε την εικόνα που μας έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό με τον μεγάλο αρχαίο φιλόσοφο Διογένη να περιφέρεται μέρα μεσημέρι στους δρόμους της Αθήνας κρατώντας φανάρι και έχοντας συντροφιά έναν σκύλο, αναζητώντας άνθρωπο, όπως έλεγε, υπονοώντας την ποιοτική έννοια της λέξης.

Ο σκύλος λοιπόν, τιμήθηκε από όλους τους Έλληνες της αρχαίας εποχής, τοποθετώντας τον ακόμα και στο σύμπαν (αστερισμός του κυνός), εκφράζοντας έτσι την υπέρτατη αγάπη τους για το ζώο. Το γεγονός αυτό αν μη τι άλλο, δείχνει ότι ο σκύλος αποτελούσε μέρος της καθημερινότητας της ζωής τους. Η καθημερινότητα δεν άλλαξε στο πέρασμα των αιώνων και ο σκύλος παραμένει γύρω μας, δίπλα μας. Είναι ανάγκη να δούμε μέσα από την παρουσία του τη σταθερή κοινωνική σχέση του με τον άνθρωπο, καταδικάζοντας και αποτρέποντας την κακοποίησή τους από μερίδα συνανθρώπων μας. Εξ’ άλλου, όσοι δεν το γνωρίζουν, ως και ο Μέγας Αλέξανδρος, που ενδιαφερόταν για μεγάλα και σημαντικά πράγματα, θέσπισε νόμο για την προστασία των ζώων. Κοιτάζοντας λοιπόν, στα μάτια ενός ποιμενικού ελληνικού Μολοττικού σκύλου (Hellenic Epir Molossus), μπορούμε να τρέξουμε πίσω στο χρόνο και να αισθανθούμε τη συντροφιά, όχι απλά ενός κύνα αλλά ενός αρχαίου «Έλληνα» φίλου και προστάτη της ζωής μας

Οι Έλληνες για να τιμωρήσουν την Εκάβη αποφάσισαν να τη λιθοβολήσουν. Ως προς τον θάνατό της υπάρχουν παραλλαγές, όλες όμως έχουν ως κοινό στοιχείο τη μεταμόρφωση σε σκύλο. Ο Ευριπίδης στην ομώνυμη τραγωδία του αναφέρει ότι η Εκάβη, αφού πρώτα είδε όλα τα παιδιά της νεκρά ή αρπαγμένα, μεταμορφώθηκε από τους θεούς, που τη λυπήθηκαν, σε σκυλί. Μία παραλλαγή λέει ότι η Εκάβη μεταμορφώθηκε σε σκύλο όταν την κατεδίωξαν για εκδίκηση οι σύντροφοι του Πολυμήστορα. Τρίτη εκδοχή είναι ότι η Εκάβη μεταμορφώθηκε σε σκύλο μέσα στο πλοίο που την οδηγούσε δούλη στην Ελλάδα. Τέλος, στην εκδοχή του λιθοβολισμού, η Εκάβη λιθοβολήθηκε πράγματι από τους Έλληνες, που όμως όταν πήγαν να την τραβήξουν κάτω από τις πέτρες βρήκαν, αντί για το πτώμα της, ένα σκυλί με πύρινα μάτια. Φαίνεται ότι η Εκάβη λατρεύθηκε σαν θεά με ιερό ζώο το σκυλί. Άλλος ένα Ελληνικός μύθος της αρχαιότητας έκανε αναφορά σε μηχανικούς σκύλους που είχαν σταλεί να προστατέψουν το παλάτι του Αλκίνοου. Οι Θεοί ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με τον βασιλιά Αλκίνοο και μέσω της τέχνης του Ήφαιστου, του χάρισαν χρυσούς και ασημένιους, αθάνατους και πανίσχυρους μηχανικούς σκύλους για την προστασία του παλατιού του.

Πηγή : https://lovepeaceangelhapiness.blogspot.com/2016/09/blog-post_45.html
http://ellinondiktyo.blogspot.com/2019/05/blog-post_15.html

Οι ιθαγενείς ελληνικές φυλές σκύλων της Ελλάδας

Σπάνια θα τους δεις στην βόλτα σου. Ακόμη και αν είσαι εξοικειωμένος με το φουντωτό και χαριτωμένο κοκόνι ενδεχομένως να μην γνωρίζεις ότι πρόκειται αναγνωρισμένη ελληνική φυλή σκύλου. Ναι, υπάρχουν και ράτσες σκύλων αμιγώς ελληνικές και θα έχεις την δυνατότητα να τους δεις από κοντά. Ενδεχομένως, να τους έχεις ήδη δει τα Σαββατοκύριακα στην εξοχή, όπου παρατηρείς έναν σκύλο να έλκεται από της «ζωής το άγνωστο». Τον διεθνώς αναγνωρισμένο ως ελληνική φυλή, εδώ και 18 χρόνια, ελληνικό ιχνηλάτη. Ο φιλικός ιχνηλάτης μάλιστα παρουσιάζεται σε διεθνείς εκθέσεις σκύλων στο εξωτερικό, προβάλλοντας παγκοσμίως την Κυνολογική δραστηριότητα της χώρας μας. Οι έξι ελληνικές φυλές, οι περισσότερες άγνωστες στο ευρύ κοινό.

Ελληνικός Ποιμενικός : Ο «Survivor». Ικανός να κινείται όλη την ημέρα, υπό ακραία αντίξοες καιρικές συνθήκες, ο Ελληνικός Ποιμενικός συναντάται για πρώτη φορά στην αρχαιότητα ως Ποιμενικός Μολοσσός. Στο διάβα των αιώνων εξελίχθηκε στο σημερινό γενετικό κράμα του. Ένας σκύλος ατρόμητος, με άρτια σωματική διάπλαση έχει ελάχιστες απαιτήσεις για τροφή και αποτελεί την καλύτερη προστασία για τα κοπάδια των αιγοπροβάτων. Μόνιμα σε εγρήγορση, σχεδόν πάντα έτοιμος να καλπάσει με την αέρινη κίνηση του και να πέσει στην… φωτιά ενός καυγά για να προστατέψει τον ζωτικό του χώρο. Όπως και μάχεται συνεχώς για να αποδείξει ότι αξίζει την πρωτοκαθεδρία σε μια αγέλη σκύλων, αυτός ο εντυπωσιακός σκύλος, που έχει ελάχιστες απαιτήσεις σε τροφή.

Ελληνικός Ιχνηλάτης : Ακούραστος, θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τους Κενυάτες δρομείς μεγάλων αποστάσεων στους Ολυμπιακούς Αγώνες και να τους νικήσει. Δρομέας με εξαιρετικά λεπτή όσφρηση και μεγάλη αντοχή, κυνηγά ακούραστα είτε μόνος είτε κατά κοπάδια και προσαρμόζεται απολύτως σε όλα τα εδάφη, ακόμη και τα πλέον απρόσιτα. Με φωνή ηχηρή και αρμονική αυτός ο οξύνους σκύλος μεσαίων διαστάσεων και κοντό τρίχωμα κόκκινου της φωτιάς πολλές φορές είναι ιδιαίτερα δυνατός και ζωηρός. , δυνατός, ρωμαλέος, ζωηρός και οξύνους. Μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 55 εκατοστά ύψος ενώ είναι ιδιαίτερα φιλικός και δεν αναζητά μπελάδες.

Κρητικός Λαγωνικός/Ιχνηλάτης : Η μορφή του εμφανίζεται σε αρχαιολογικά ευρήματα ηλικίας 5 χιλιάδων ετών στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κρήτη. Έργα τέχνης που απεικονίζουν τον Κρητικό σκύλο δίωξης εμφανίζονται ήδη από τους προϊστορικούς οικισμούς της μεγαλονήσου που προηγήθηκαν του Μινωικού πολιτισμού. Νευρώδης, αθλητικός και ταχύς ο κρητικός λαγωνικός συνηθίζει να κυνηγά λαγούς και αγριοκούνελα χάρη στην οξύτατη όραση και όσφρηση του. Ανθεκτικός και αποτελεσματικός σε όλα τα εδάφη και ιδιαίτερα τα βραχώδη και δύσβατα όπου αναδεικνύονται οι ικανότητές του στην αναρρίχηση, ερευνά, όπου βρίσκει και καταδιώκει το θήραμα με ορμητικότητα και εξαιρετική ευελιξία, ικανός ακόμη και να το συλλάβει. Λιτοδίαιτος οργανισμός με ισχυρή κράση και ζωηρή ιδιοσυγκρασία, είναι ικανός για πολύωρη εργασία ακόμα και στις πιο απόκρημνες ορεινές περιοχές της πατρίδας του. Εναργής, ευφυής, ευγενής και ήπιος, συντροφικός και καλότροπος στο σπίτι ο κρητικός λαγωνικός είναι πλασμένος για την καταδίωξη και μόνο μέσα από αυτήν αναδεικνύεται σωματικά και διανοητικά.

Κοκόνι : Ακόμη μια ελληνική φυλή σκύλου με αρχαία καταγωγή. Άπειρες αναπαραστάσεις σε αγγεία, αγάλματα, ειδώλια και νομίσματα φανερώνουν την ύπαρξή του και την τόσο κοντινή σχέση του με την αρχαία ελληνική οικογένεια. Από αναφορές σε κείμενα και γκραβούρες ο σκύλος αυτός εμφανίζεται από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα σε μια αδιάσπαστη συνέχεια σε όλο τον Ελλαδικό χώρο. Είναι από τις πλέον χαριτωμένες ελληνικές φυλές. Μικρόσωμος σκύλος με κορμό μακρύτερο από ότι το ύψος του, τρίχωμα κοντό στο πρόσωπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι το μήκος σώματος του είναι μακρύτερο του ύψους του. Πολύ ζωηρό σκυλάκι κάνει ιδανική παρέα σε παιδιά, μιας και είναι χαρούμενος και εύστροφος, ενώ θα αποτελέσει μια πιστή παρέα στον ιδιοκτήτη του στο διάβα των ετών.

Λευκό Ελληνικό Τσοπανόσκυλο : Η αριστοκρατική του εμφάνιση «κλέβει» την παράσταση. Δυνατό και πολύ έξυπνο το λευκό ελληνικό τσοπανόσκυλο αποτελεί τον ιδανικό φύλακα κοπαδιών. Είναι ιδιαίτερα φιλικός με τους ανθρώπους του περιβάλλοντος του, στους οποίους εμφανίζει ένα άλλο πρόσωπο από αυτό, που επιφυλάσσει στους εισβολείς του χώρου, που εποπτεύει. Δεν είναι ιδιαίτερα βαρύς, έχει σχετικά μακριά άκρα, είναι ευλύγιστος και γρήγορος. Το λευκό Ελληνικό Τσοπανόσκυλο, όπως μαρτυρά και το όνομα του, εξυπηρετεί τους σκοπούς των βοσκών, στους οποίους προσφέρουν και μια μοναδική αίσθηση συντροφικότητας.

Μολοσσός της Ηπείρου : Με καταγωγή από την Ήπειρο και αυτός ο ελληνικής φυλής σκύλος είναι προορισμένος για την φύλαξη και την προστασία μεγάλων κοπαδιών από μεγάλα αγρίμια όπως το τσακάλι, ο λύκος και οι αρκούδες. Ένας ρόλος, τον οποίο επιτελεί εδώ κι χιλιάδες χρόνια. Το μέγεθος του είναι μεγάλο, είναι συμπαγής και δυνατός. Έξυπνος, πιστός, αφοσιωμένος και δεμένος με το κοπάδι και τον κύριό του, φιλικός στους ανθρώπους του περιβάλλοντός του και ικανός όταν χρειαστεί να προστατέψει το κοπάδι ή την ιδιοκτησία που φυλάει.

Πηγή :https://www.tilestwra.com/aftes-ine-6-ellinikes-ratses-skilon/

Τα άγνωστα λιοντάρια της Ελλάδας και η εξαφάνιση τους

Το λιοντάρι είναι ένα ζώο που κατείχε σημαντική θέση στην ζωή των αρχαίων Ελλήνων. Η φιγούρα του βρίσκεται σε αγγεία, ψηφιδωτά, αετώματα ναών και ασπίδες πολεμιστών, ενώ πολλά ονομαστά μνημεία κοσμούνται από γλυπτές αναπαραστάσεις του. Αρκεί να αναφερθούν ενδεικτικά οι λέοντες στη Χαιρώνεια και την Αμφίπολη, η Πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες, αλλά και η Οδός των Λεόντων στην Δήλο. Ο Όμηρος χρησιμοποιεί πολύ συχνά παρομοιώσεις με το συγκεκριμένο ζώο, ενώ το ένδοξο όνομα «Λεωνίδας» δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά «απόγονος λέοντα». Σύμφωνα δε με τη μυθολογία, ο μεγάλος ήρωας Ηρακλής είχε καταφέρει να σκοτώσει όχι ένα αλλά δύο λιοντάρια: το πρώτο στον Κιθαιρώνα και το δεύτερο στη Νεμέα. Όλα αυτά δείχνουν μια μεγάλη εξοικείωση των αρχαίων Ελλήνων με το συγκεκριμένο είδος αιλουροειδούς, πράγμα πολύ ασυνήθιστο αν δεχτούμε ότι δεν υπήρχαν λιοντάρια στην Ελλάδα. Αρκετοί όμως αρχαίοι συγγραφείς μάς διαβεβαιώνουν για το αντίθετο.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι κατά την εισβολή του Ξέρξη στην Ελλάδα, το 480 π.Χ., ο στρατός του αντιμετώπισε συχνά νυχτερινές επιθέσεις λιονταριών, καθώς διέσχιζε τη Μακεδονία. Οι Πέρσες κατευθύνονταν από την Άκανθο της Χαλκιδικής προς τη Θέρμη, όπου είχε συγκεντρωθεί προηγουμένως ο στόλος τους. Όταν στρατοπέδευαν τις νύχτες, δέχονταν επιδρομές λιονταριών, τα οποία ορμούσαν και κατασπάραζαν τις φορτωμένες με τρόφιμα μεταγωγικές καμήλες. Τα θηρία αυτά εγκατέλειπαν τα λημέρια τους και ορμούσαν στην περσική στρατιά, θεωρώντας τη συγκέντρωση τόσων ανθρώπων και υποζυγίων μια πολύ καλή ευκαιρία για εύκολο κυνήγι. Παραδόξως όμως, μοναδικός στόχος των επιθέσεων αυτών αποδείχθηκαν οι καμήλες. Τα λιοντάρια δεν πείραξαν κάποιο από τα υπόλοιπα μεταγωγικά ζώα αλλά ούτε και τους ανθρώπους. Ο Ηρόδοτος μάλιστα αναρωτιέται για ποιον λόγο τα επιτιθέμενα θηρία κατασπάραζαν μόνο τις καμήλες, τις οποίες δεν είχαν ξαναδεί και δεν γνώριζαν καν τη γεύση της σάρκας τους. Στη συνέχεια, ο Έλληνας ιστορικός προσδιορίζει ως βιότοπο των λιονταριών μια μεγάλη περιοχή ανάμεσα στους ποταμούς Νέστο και Αχελώο. Σημειώνει δε ότι πουθενά αλλού στην Ευρώπη δεν θα συναντήσει κανείς αυτό το είδος αιλουροειδούς. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Αριστοτέλης θα αναφέρει κι αυτός την ίδια περιοχή ως φυσικό χώρο διαβίωσης των λιονταριών. Από την άλλη μεριά, ο Ξενοφών, στο έργο του «Κυνηγετικός», είναι πιο ακριβής, λέγοντας ότι τα λημέρια των ζώων αυτών είναι τα όρη Χορτιάτης και Παγγαίο. Τέλος, ο Έλληνας περιηγητής και γεωγράφος Παυσανίας διηγείται ότι ο ολυμπιονίκης στο παγκράτιο Πολυδάμας, τον 5ο αιώνα π.Χ., σκότωσε με γυμνά χέρια ένα λιοντάρι στην περιοχή του Ολύμπου. Ο αθλητής θαύμαζε πάρα πολύ τον Ηρακλή και ήθελε με αυτόν τον τρόπο να μιμηθεί τον πρώτο άθλο του ήρωα, στη Νεμέα.

Τα αρχαία κείμενα μας δίνουν επίσης πληροφορίες για το πότε περίπου εξαφανίστηκαν τα λιοντάρια από τον ελλαδικό χώρο. Ο Πολύβιος σημειώνει ότι στην εποχή του (200 – 118 π.Χ.) κανένα από τα είδη ζώων που αφθονούσαν στην Αφρική δεν υπήρχε πλέον στην Ευρώπη. Παράλληλα, ο Δίων ο Χρυσόστομος, γράφοντας κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., διαβεβαιώνει ότι τα λιοντάρια της Μακεδονίας είχαν εξαφανιστεί ολοσχερώς. Πώς όμως συνέβη τελικά αυτό; Η κυριότερη αιτία για την εξαφάνιση των λιονταριών από την Ελλάδα ήταν μάλλον το ανεξέλεγκτο κυνήγι, αφού τα συγκεκριμένα ζώα ουσιαστικά δεν είχαν φυσικούς εχθρούς. Παράλληλα, θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν και η ολοένα αυξανόμενη ζήτηση αγρίων θηρίων για τις ρωμαϊκές αρένες. Σύμφωνα λοιπόν με όλες τις διαθέσιμες μαρτυρίες, φαίνεται πως τα λιοντάρια που έζησαν κάποτε στη χώρα μας περιορίζονταν στη Μακεδονία και γενικότερα στη Βόρεια Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι το περίφημο αρχαίο ψηφιδωτό που αναπαριστά κυνήγι λέοντος βρίσκεται στην Πέλλα. Παράλληλα, έχει διατυπωθεί η άποψη ότι το είδος που κάποτε διαβίωνε στην Ελλάδα ήταν παρόμοιο με το σημερινό ασιατικό λιοντάρι (Panthera Leo Persica). Ίσως τελικά ο πρώτος άθλος του Ηρακλή να βασίζεται ώς έναν βαθμό σε πραγματικά περιστατικά και να μην αποτελεί εξ ολοκλήρου επινόηση κάποιου ευφάνταστου παραμυθά της αρχαιότητας.

Μια αγαπημένη ιστορία που την αναφέρουν διάφοροι Ρωμαίοι συγγραφείς, έχει να κάνει με το σκλάβο Ανδροκλή… και ένα ασυνήθιστα μεγάλο και δυνατό λιοντάρι. Στα αρχαία χρόνια, ζούσε ένας δούλος πού τον έλεγαν Ανδροκλή. Αυτός είχε έναν πολύ σκληρό κύριο, πού τον βασάνιζε. Ο καιρός περνούσε κι ο Ανδροκλής υπέφερε όλο και χειρότερα βασανιστήρια. Μη μπορώντας ν΄αντέξει, μάζεψε τα λιγοστά πράγματά του κι αποφάσισε να δραπετεύσει από το σπίτι εκείνου τού ανθρώπου. Καθώς όμως, σύμφωνα με τους τότε νόμους, η πράξη αυτή τιμωρείτο με θάνατο, ο δούλος αυτός κατέφυγε σ΄ένα πυκνό δάσος. Όταν νύχτωσε, βρήκε μια σπηλιά και μπήκε εκεί για να περάσει τήν βραδιά.

Το ξημέρωμα, είδε να μπαίνει στην σπηλιά ένα τεράστιο λιοντάρι:

- Αλλοίμονό μου, σκέφθηκε ο Ανδροκλής. Ξέφυγα από τον σκληρό αφέντη μου και μού έμελλε να με κατασπαράξει άγριο θηρίο! Σαν τον πλησίασε, το λιοντάρι σήκωσε το ένα του πόδι.

– Εδώ τελειώνουν όλα, ψιθύρισε ο άνθρωπος και ζάρωσε κάτωχρος σε μια γωνιά.

Το λιοντάρι όμως δεν είχε τέτοιο σκοπό. Έμεινε εκεί ακίνητο, κοιτάζοντάς τον στα μάτια, με το πόδι του υψωμένο. Όταν ο Ανδροκλής το πλησίασε με χίλιες προφυλάξεις, είδε ότι ένα αγκάθι είχε χωθεί βαθειά μες στο πόδι τού ζώου, πού βογγούσε απ΄τον πόνο. Καθησυχασμένος, επειδή πιά δεν κινδύνευε η ζωή του, πήρε στα χέρια του το πόδι τού λιονταριού και με όλη του τήν προσοχή, άρχισε τήν «επέμβαση». Χρειάστηκε λίγη ώρα για να τα καταφέρει. Όμως, το αίμα πού άρχισε να τρέχει δεν έλεγε να σταματήσει. Ο Ανδροκλής έσκισε ένα κομμάτι από τον χιτώνα του κι αφού το έπλυνε καλά στο νερό της πηγής πού ήταν εκεί κοντά, έδεσε με το πανί αυτό, το πόδι του ζώου. Τις επόμενες ημέρες, το λιοντάρι επισκεπτόταν τήν σπηλιά κι ο άνθρωπος περιποιόταν το τραύμα του, πλένοντας τήν πληγή του και αλλάζοντας το πανί με το οποίο τήν έδενε.

Με τον καιρό, οι δυό τους έγιναν φίλοι. Το λιοντάρι έφερνε τήν λεία από το κυνήγι στον Ανδροκλή, έτρωγαν μαζί κι ύστερα ξάπλωνε δίπλα του και κοιμόταν. Μα κι ο άνθρωπος ησύχαζε ήσυχος, επειδή ο «φύλακάς» του αναπαυόταν δίπλα του και κανένας δεν θα μπορούσε να τον πειράξει. Πέρασαν έτσι κάμποσα χρόνια. Ώσπου ένα πρωϊ, οι όλο αγωνία βρυχηθμοί του λιονταριού, αναστάτωσαν το δάσος. Ο Ανδροκλής πετάχτηκε έξω απ΄την σπηλιά, για να δεί τι συνέβαινε στον φίλο του. Με προφυλάξεις πλησίασε στο σημείο και τι να δεί; Ρωμαίοι στρατιώτες είχαν στήσει ενέδρα και μετέφεραν αλυσοδεμένο το λιοντάρι σ΄ένα κλουβί! Περίλυπος ο άνθρωπος, επειδή δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να το ελευθερώσει, έμεινε εκεί πολύ ώρα μέχρι πού έφυγαν όλοι Από τότε, ο Ανδροκλής ήταν αναγκασμένος να φεύγει απ΄την σπηλιά όπου κρυβόταν για να αναζητήσει κάτι για να τραφεί. Δεν πέρασε πολύς καιρός, και οι Ρωμαίοι στρατιώτες, οι ίδιοι πού είχαν συλλάβει το λιοντάρι, τον εντόπισαν και τον έφεραν αλυσοδεμένο στην Ρώμη όπου τον έρριξαν στην φυλακή.

- Ξέρεις τι σε περιμένει; τον ρώτησε ο δεσμοφύλακας. Ο Ανδροκλής έμεινε σιωπηλός.

- Αύριο θα σε πάνε στο Κολοσσαίο. Θα γίνεις μεζές για τα άγρια θηρία…

Τήν επομένη ημέρα, ήρθαν και τον πήραν. Οι κερκίδες ήταν γεμάτες κόσμο πού είχε έρθει να παρακολουθήσει το «θέαμα»… Όταν μπήκε στην αρένα, ο άνθρωπος σήκωσε τα μάτια στον ουρανό: είχε μέρες να δεί τον ήλιο… ένας θόρυβος από σκουριασμένες πόρτες πού άνοιγαν, τον έκανε να αναπηδήσει. Γύρισε και κοίταξε: ‘Ένα αγριεμένο λιοντάρι, ερχόταν τρέχοντας καταπάνω του! Εκείνος δεν σάλεψε. Περίμενε γαλήνιος, το τέλος του. Όταν όμως το θηρίο τον πλησίασε… σταμάτησε απότομα. Τον κοίταξε και σήκωσε αργά το μπροστινό πόδι του! Τότε μόνο ο Ανδροκλής αναγνώρισε τον φίλο του, πού είχε γίνει αγνώριστος από τις ταλαιπωρίες και τα βασανιστήρια της φυλακής… Αυθόρμητα, άνοιξε τα χέρια του και αγκάλισε το κεφάλι του ζώου. Από τις κερκίδες ακούστηκε ένα Αααα! όλο έκπληξη κι ύστερα κάποιοι άρχισαν να φωνάζουν «χάρισέ τους τήν ζωή! χάρισέ τους τήν ζωή!» Ο γυιός τού Ύπατου τής Ρώμης, πού ήταν παρόν, ζήτησε να μάθει τι έτρεχε. Όταν οδήγησαν τον Ανδροκλή στο θεωρείο του κι έμαθε τήν ιστορία του, συγκινήθηκε πολύ. «Δεν θα πίστευα ποτέ ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί, αν δεν το άκουγα με τα ίδια μου τα αυτιά», είπε.

Στο μεταξύ, ο κόσμος εξακολουθούσε να φωνάζει όλο και πιο δυνατά: «χάρισέ τους τήν ζωή! Χάρισέ τους τήν ζωή»… Ο γυιός του ύπατου της Ρώμης σηκώθηκε υψώνοντας το χέρι του. Τα πλήθη ησύχασαν. Κι αυτός είπε: «Από σήμερα, ο Ανδροκλής και το λιοντάρι του είναι ελεύθεροι. Κανείς άνθρωπος να μην τους πειράξει για κανέναν λόγο.» Ο κόσμος ζητωκραύγασε, οι πόρτες άνοιξαν κι οι δυό φίλοι ανακουφισμένοι γύρισαν στο δάσος όπου έμειναν για πάντα.

Πηγή :

http://www.topontiki.gr/article/237102/ypirxan-liontaria-stin-ellada-kai-giati-exafanisthikan

https://www.nefeli-culture.gr/blog/item/106-o-androklis-kai-to-liontari