Θύμβρη ή Θρούμπι : Ένα αρχαίο αυτοφυές βότανο της Ελλάδας και οι χρήσεις του

Το θρούμπι (Satureja thymbra) είναι γνωστό με πολλές ονομασίες όπως θρούμπα, θρύμπα, τραγορίγανος, τραγόχορτο, γεροντόχορτο, σατουρέγια ή θύμβρα. Καθώς είναι γνωστό και από την αρχαιότητα με το όνομα θύμβρη (Διοσκορίδης, Θεοφραστος). Το φυτό αυτό ανήκει στην οικο­γένεια των Χειλανθών. Είναι αρωματικό ετήσιο ποώδες φυτό. Το ύψους του κυμαίνεται απο 20-50 εκ. με φύλλα στενά, μήκους 1 εκ. περίπου, τέσσερα ανά γόνατο με πολύ κοντά μεσογονάτια διαστήματα και άνθη χρώματος ρόζ σε σπονδύλους που μυρίζουν ευχάριστα. Αυτοφύεται σ όλη την Ελλάδα σε ξηρούς πετρώδεις τόπους. Πολλαπλασιάζεται  με σπόρο και διαίρεση των φυτώv. Ακόμα αναπτύσσεται από το επίπεδο της θάλασσας έως τα 1500m στην τυπική μεσογειακή χαμηλή βλάστηση σε ξηρά και πετρώδη περιβάλλοντα. Αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες μέχρι -5° Κελσίου και δεν μπορεί να αναπτυχθεί σε σκιερά μέρη. Ευδοκιμεί σε ουδέτερα ή αλκαλικά (εδάφη με τιμή pH 6 – 7 θεωρούνται ιδανικά για την καλή ανάπτυξη του), καλά αποστραγγιζόμενα και ηλιόλουστα εδάφη. Ο πολλαπλασιασμός του γίνεται  με σπόρο το φθινόπωρο ή την άνοιξη και με μοσχεύματα μαλακού ξύλου το καλοκαίρι. Πιο συγκεκριμένα το ορεινό θρούμπι (Satureja montana) πολλαπλασιάζεται και με διαίρεση των θυσάνων της βάσης του φυτού, πάλι την Άνοιξη, απ ευθείας στην οριστική τους θέση. Η καταλληλότερη εποχή για την καλλιέργεια του φυτού είναι είτε το φθινόπωρο είτε η άνοιξη. Ανθίζει το Μάιο για περίπου ένα μήνα. Συνυπάρχει με το θυμάρι και προηγείται χρονικά στην ανθοφορία. Η συγκομιδή αρχίζει συνήθως το δεύτερο χρόνο, συλλέγεται το υπέργειο μέρος σε στάδιο πλήρους άνθησης. Αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες μέχρι -5° Κελσίου και δεν μπορεί να αναπτυχθεί σε σκιερά μέρη. 

Ευδοκιμεί σε ουδέτερα ή αλκαλικά (εδάφη με τιμή pH 6 – 7 θεωρούνται ιδανικά για την καλή ανάπτυξη του), καλά αποστραγγισμένα και ηλιόλουστα εδάφη. Ο πολλαπλασιασμός του γίνεται  με σπόρο το φθινόπωρο ή την άνοιξη και με μοσχεύματα μαλακού ξύλου το καλοκαίρι. Πιο συγκεκριμένα το ορεινό θρούμπι (Saturejamontana) πολλαπλασιάζεται και με διαίρεση των θυσάνων της βάσης του φυτού, πάλι την Άνοιξη, απ' ευθείας στην οριστική τους θέση. Η καταλληλότερη εποχή για την καλλιέργεια του φυτού είναι είτε το φθινόπωρο είτε η άνοιξη. Ανθίζει το Μάιο για περίπου ένα μήνα. Συνυπάρχει με το θυμάρι και προηγείται χρονικά στην ανθοφορία. Η συγκομιδή αρχίζει συνήθως το δεύτερο χρόνο, συλλέγεται το υπέργειο μέρος σε στάδιο πλήρους άνθησης. Οι κύριες χρήσεις του Θρούμπι και των αιθέριων ελαίων του - 1) Είναι μελισσοτροφικό φυτό. 2) Η ξηρή δρόγη χρησιμοποιείται ως διουρητικό, χολαγωγό και εμμηναγωγό. 3) το αιθέριο έλαιό του έχει αντιμυκητική, αντιβακτηριακή, αντιμυκοβακτηριακή και αντιφυτρωτική δράση. 4) χρήση στην αρωματοποιία. 5) Στην μαγειρική, σαν φρέσκα ή αποξηραμένα αρτύματα, βότανα, καρυκεύματα και μπαχαρικά και. 6) βελτιώνει την πέψη, καταπραΰνει τις νευροπάθειες, συνιστάται για βρογχίτιδα και άσθμα, όπως επίσης για πληγές και τσιμπήματα εντόμων. Συνιστάται τέλος και για το βόμβο των αυτιών. Οι θεραπευτικές ιδιότητες του φυτού ήταν γνωστές από την αρχαιότητα .Δρα ως χωνευτικό χρησίμευε ως αφέψημα για τον πονόλαιμο, το βήχα, τον πονόδοντο και τις πληγές στο στόμα, καθώς και ως απολυμαντικό για διάφορα σκεύη, λόγω των αντιβακτηριδιακών και αντιμικρoβιακών του ιδιοτήτων. το χρησιμοποιούσαν για περιπτώσεις ουρικής αρθρίτιδας, διάρροιας και διακοπής εμμήνων. Βοηθάει παρά πολύ σε πεπτικά προβλήματα, κολικούς και σε αέρια του στομάχου. Ανοίγει την όρεξη, είναι σπασμολυτικό, καταπραΰνει τις νευροπάθειες, τις κρίσεις άσθματος, ενώ διώχνει την αϋπνία. Βοηθάει σε περιπτώσεις αρθριτικών, σε ρευματισμούς και πετράς στα νεφρά. Σε περιπτώσεις βαρηκοΐας είναι πολύ καλό. Αντιμυκητικό, αποχρεμπτικό, διουρητικό και αφροδισιακό (το βοτάνι της ευτυχίας), ενώ σε εξωτερική χρήση είναι αντισηπτικό σε πληγές και τσιμπήματα.

Είναι μελισσοτροφικό φυτό. Είναι αρωματικό και χρησιμοποιείται περισσότερο στη μαγειρική, στις σαλάτες, τις σάλτσες και τα ψητά. Το θρούμπι χρησιμοποιείται όπως η ρίγανη και το θυμάρι, τρίβεται και φυλάγεται. Μπορούν ακόμη να χρησιμοποιηθούν σε σαλάτα τα νωπά φύλλα του, που έχουν μια πικρή γεύση. Αποδεικνύει τη γεύση της ρίγανης, της μαντζουράνας, του βασιλικού, του θυμαριού, το δεντρολίβανου και της δάφνης ενώ πολλαπλασιάζεται με κόλιανδρο, μοσχοκάρυδο, πάπρικα, σκόρδο, φασκόμηλο και εστραγκόν. Επίσης, ως αφέψημα (ρίχνουμε 1 κουταλάκι του γλυκού σε ένα φλιτζάνι βραστό νερό και το θρούμπι).

Πηγή : http://e-gardenshop.blogspot.gr/2013/07/satureja-thymbra.html

http://votanaaristoteleio.weebly.com/thetarhoomicron973mupiiota.html

Κοράλλι : Το αειθαλής λουλούδι με το χρώμα των θαλάσσιων κοραλλιών στους παραδοσιακούς κήπους της Ελλάδας

Το κοράλλι είναι αειθαλές ποώδες φυτό που κατάγεται από το Μεξικό. Χαρακτηρίζεται από γρήγορο ρυθμό ανάπτυξης και ανθίζει σχεδόν όλο τον χρόνο με χαρακτηριστικά κόκκινα σωληνοειδή άνθη. Ευδοκιμεί σε πλούσια και στραγγερά εδάφη και απαιτεί ηλιαζόμενες θέσεις και τακτικά ποτίσματα. Σε πολύ ζεστές περιοχές καλό είναι να προστατεύεται από τον δυνατό ήλιο, ενώ απαιτεί προστασία και από τους δυνατούς παγετούς. Το κοράλλι φυτεύεται κυρίως σε βεράντες αυλές, αίθρια, μπαλκόνια, έξω από παράθυρα και σε εσωτερικούς χώρους. Μπορεί να φυτευτεί και στον κήπο σε ζεστές περιοχές με καλά αποτελέσματα. Πολλαπλασιάζεται τόσο με μοσχεύματα όσο και με διαχωρισμό της ρίζας. Ωραιότατος αναρριχώμενος, αειθαλής θάμνος. Στο Μεξικό, από όπου κατάγεται ονομάζεται "Φυτό των κοραλλιών". Ένα εντυπωσιακό όνομα που του ταιριάζει. Μπορεί να σκεπάσει μεγάλες επιφάνειες, με το πυκνό πλέξιμο των πράσινων, πολύ διακοσμητικών κλαδιών, που έχουν στενά, επιμήκη φύλλα και μακρόστενα λουλούδια, σε πυκνές ταξιανθίες, με ωραίο ζωντανό κόκκινο κοραλλί χρώμα και ξεκινούν να ανθίζουν τον Μάιο και διαρκούν όλο το καλοκαίρι. Απαιτεί ήπια κλίματα.

Το Κοράλι είναι φυτό εξωτερικού χώρου, πολύ συνηθισμένο στις παλιές βεράντες και αυλές. Έχει πράσινο λεπτό βελονοειδές φύλλωμα που φτάνει το 1μ. από το οποίο κρέμονται μικρά κόκκινα ανθάκια. Σπάνια το βρίσκετε και με κίτρινα ανθάκια. Μπορείτε να το φυτέψετε σε γλάστρα, σε προστατευμένο από τον αέρα και το κρύο μέρος και σε σημείο που θα έχει τη δυνατότητα να κρεμάσει.  Αγαπά πολύ τον ήλιο ο οποίος του είναι απαραίτητος για να ανθίσει. Η ανθοφορία του διαρκεί από Απρίλιο έως και Σεπτέμβριο. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα. Προσοχή την περίοδο με υγρασία γιατί πιάνει μελίγκρα. Επίσης πρέπει να αφαιρούνται προσεχτικά τα ξερά κομμάτια του. Συμβουλές γαι την φροντίδα των Λουλουδιών μας. 

Σας έφεραν δώρο ένα πανέμορφο μπουκέτο με λουλούδια και θέλετε να το διατηρήσετε όσο περισσότερο γίνετε; Αλλάζετε το νερό στο βάζο κάθε δεύτερη μέρα τουλάχιστον και κόψτε κάθε φορά το κοτσάνι των λουλουδιών κατά 5 εκατοστά περίπου. Μην χρησιμοποιείτε ψαλίδι, αλλά κοφτερό μαχαίρι, κόβοντας λοξά ή ευθεία. Συγχρόνως αφαιρείτε και όσα φύλλα θα είναι μέσα στο νερό για να μην σαπίζουν και μυρίζουν. Θέλετε να μεταφυτέψετε κάκτους αλλά φοβόσαστε μην τρυπηθείτε από τα αιχμηρά αγκάθια; Διπλώστε κατά μήκος ένα φύλο εφημερίδας αρκετές φορές για να δημιουργηθεί μια λουρίδα και πιάστε με αυτό το φυτό για να μπορέσετε να χειριστείτε χωρίς να τρυπηθείτε. Διαπιστώσατε ότι στις γλάστρες σας έχουν κάνει κατάληψη τα σαλιγκάρια; Αλείψτε το γείσο της γλάστρας με βαζελίνη. Τα σαλιγκάρια δεν θα πλησιάσουν ξανά τα φυτά σας. Οι χάλκινες γλάστρες σας μπορούν να γίνουν σαν καινούριες αν τρίψετε με μισή λεμονόκουπα το μαυρισμένο σκεύος. Αν διαθέτετε ενυδρείο στο σπίτι σας μπορείτε να φυλάτε το νερό με το οποίο ξεπλένετε το σφουγγάρι και να το ρίξετε στα φυτά σας. Είναι το καλύτερο και πιο οικολογικό λίπασμα και τα φυτά σας θα λάμπουν από υγεία. Αν έχετε πρόβλημα με τις μελίγκρες, ψεκάστε τα φυτά σας με ένα διάλυμα νερό και σαπουνιού για τα πιάτα σε αναλογία 1:10. Αν δεν θέλετε να χρησιμοποιήσετε αυτό το διάλυμα, ρωτήστε ένα γεωπόνο που μπορείτε να βρείτε πασχαλίτσες. Οι πασχαλίτσες είναι ο φυσικός εχθρός της μελίγκρας! Απομακρύνετε τα νεκρά και καταστραμμένα άνθη και φύλλα από τα φυτά σας για να διατηρούνται πάντα σε καλή κατάσταση και να ενθαρρύνετε τη ανάπτυξη νέων βλασταριών. Στις συνθέσεις σας να φυτεύετε πάντα φυτά που ανήκουν στην ίδια οικογένεια και έχουν παραπλήσια ανάπτυξη για να ταιριάζουν μεταξύ τους και να μην υπερκαλύπτει το ένα το άλλο. Μπορείτε να δημιουργήσετε τις δικές σας συνθέσεις με λουλούδια από τον κήπο σας και να τις δωρίσετε σε φίλους μας την ευκαιρία εορτών και γενεθλίων.

Προμηθευθείτε το ειδικό σφουγγάρι που χρησιμοποιούν και στα ανθοπωλεία και δημιουργήστε τα δικά σας όμορφα καλάθια. Ενημερώστε τους φίλους που θα επιλέξετε να τα χαρίσετε να ποτίζουν συχνά το σφουγγάρι με λίγο νεράκι. Τα βότσαλα που μαζέψατε από την παραλία μπορούν να αποτελέσουν ένα άριστο μέσο στράγγισης αν βάλετε μερικά στον πάτο της γλάστρας. Μπορείτε επίσης να τα βάλετε πάνω στο χώμα για να βοηθήσετε τα φυτά σα να διατηρήσουν ένα ικανοποιητικό επίπεδο υγρασίας.

Πηγή : http://www.haniotika-nea.gr/ta-mistika-tou-kipou-37/

http://www.neraidokiklos.gr/forum/showthread.php?t=8441

http://www.e-gynaikes.gr/posts/korali.php

http://ecoview.gr/10-tips-gia-th-frontida-luludiwn-fytwn/

Γεράνι : Το ευρέως διαδεδομένο καλλωπιστικό λουλούδι με αντοχές και ομορφιά

Το γεράνι (Pelargonium zonale) είναι ευρέως διαδεδομένο καλλωπιστικό φυτό χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις στην καλλιέργεια του. Το γεράνι ανήκει στο γένος Pelargonium, που σε αυτό ταξινομούνται περίπου 250 είδη ποωδών, φρυγανωδών ή θαμνωδών φυτών. Η καταγωγή των καλλωπιστικών γερανιών είναι από τις εύκρατες περιοχές και προτιμούν τις ζεστές και ηλιόλουστες θέσεις, ενώ είναι ευαίσθητα στο ψύχος. Στο γένος Pelargonium υπάρχουν είδη όπου παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως καλλωπιστικά φυτά, εκτός από το κοινό γεράνι, Pelargonium zonale, to Pelargonium peltatum (βαμβακούλα), Pelargonium capitatum και άλλα, ενώ υπάρχουν πολλές ποικιλίες και υβρίδια. Το γεράνι, Pelargonium zonale είναι ποώδες καλλωπιστικό φυτό με ύψος από 10 cm. για νάνες ποικιλίες, ενώ υπάρχουν και μερικά υβρίδια που φτάνουν και ξεπερνούν το 1,5 μέτρο. Είναι καλλωπιστικά φυτά που διατηρούν το φύλλωμα τους κατά τη διάρκεια του έτους. Τα φύλλα τους είναι απλά, με μακριούς μίσχους. Ανθίζουν επάκρια από ανθοφόρους οφθαλμούς και δημιουργούν ταξιανθίες σε σκιάδιο. Τα άνθη τους εμφανίζουν μεγάλη ποικιλία χρωμάτων. Η ανθοφορία στο γεράνι έχει μεγάλη διάρκεια που μπορεί να φτάσει και τους 6 μήνες. Τα άνθη ανοίγουν από τις αρχές Μαΐου και μπορεί να παραμείνουν έντονα ανοιχτά μέχρι και το τέλος του φθινοπώρου. Η καλλιέργεια στο γεράνι, Pelargonium zonale δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη, αναπτύσσονται εύκολα, ενώ δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικά σε θερμοκρασίες, έδαφος και νερό. Είναι βασικό, λόγω της ευαισθησίας τους στο ψύχος, να φυτεύεται ή να μεταφέρεται σε προφυλαγμένες θέσεις κατά τους χειμερινούς μήνες. Το πρόβλημα αυτό είναι πιο έντονο στη Β. Ελλάδα όπου και συνίσταται να εκριζώνονται πριν τους πρώτους παγετούς, να κλαδεύονται, να τοποθετούνται σε φυτοδοχεία και να ξαναφυτεύονται στο έδαφος την επόμενη άνοιξη. Κατά την περίοδο της ανθοφορίας τους απαιτούν αρκετά και επαρκή ποτίσματα, ενώ οι ανάγκες τους σε νερό περιορίζονται αρκετά κατά το χειμώνα. Καλό είναι κατά την εφαρμογή του ποτίσματος να μην βρέχονται τα φύλλα και οι ανθοταξίες των φυτών, διότι μπορεί να προκύψουν ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη μυκητολογικών προσβολών. 

Τα γεράνια πολλαπλασιάζονται εύκολα ως καλλωπιστικά φυτά και αυτό μπορεί να επιτευχθεί με το σπόρο, με σπορά κατά την Άνοιξη και με μοσχεύματα. Συνήθως όμως ο πολλαπλασιασμός του γερανιού γίνεται με μοσχεύματα, όπου κόβονται βλαστοί, από τις κορυφές του φυτού, μήκους περίπου 10 cm., κατά την Άνοιξη ή το καλοκαίρι. Τα μοσχεύματα αποφυλλώνονται μερικώς ή ολικώς και φυτεύονται στο έδαφος ή σε φυτοδοχεία σε μίγμα άμμου-τύρφης 1:1. Όταν οι βλαστοί στο γεράνι φτάσουν σε μήκος 15 cm. κόβονται οι κορυφές τους, έτσι ώστε να βλαστήσουν πλάγια. Το γεράνι, Pelargonium zonale καλό είναι να κλαδεύεται κάθε χρόνο, κατά τις αρχές της Άνοιξης, στο 1/3 του ύψους τους. Το γεράνι Pelargonium zonale προσβάλλονται συνήθως από αφίδες που είναι και φορείς ιώσεων, ενώ είναι ευαίσθητα στις σκωριάσεις και κατά το φθινόπωρο, σε συνθήκες υψηλής υγρασίας, στον βοτρύτη (τεφρά σήψη). Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε το γεράνι ως ένα από τα φυτά που είναι σήμα κατατεθέν της Ελλάδας και της Μεσογείου γενικότερα. Το γεράνι προέρχεται από τη Νότιο Αφρική καθώς όμως οι συνθήκες στη χώρα μας είναι ιδανικές έγινε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά φυτά της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου.  Το όνομά τους πάντως είναι ελληνικό και προέρχεται από τη λέξη γερανός γιατί το σχήμα τους μοιάζει με γερανό. Τα γεράνια είναι μεγάλη οικογένεια και συνήθως στη χώρα μας το όνομα γεράνι το δίνουμε στο φυτό που λέγεται αλλιώς μολόχα. Το ίδιο όνομα έχει και η άγρια μολόχα που είναι αυτοφυής στην Ελλάδα. Στα γεράνια όμως ανήκουν και τα πελαργόνια ή μαυρομάτες όπως και οι βαμβακούλες ή μαστιχιές που είναι τα κρεμαστά ή έρποντα γεράνια. Πρόκειται για ένα από τα πιο εύκολα φυτά και πραγματικά δεν απαιτεί καμία ιδιαίτερη φροντίδα. Υπάρχουν πια αμέτρητες ποικιλίες γερανιών, πολλές από τις οποίες δημιούργησε ο άνθρωπος, με διαφορετικά χρώματα λουλουδιών, δίχρωμα μερικές φορές, σε νάνες ή ψηλές μορφές, ή ακόμα και με αρωματικά λουλούδια. Ευδοκιμούν σε οποιοδήποτε τύπο εδάφους, ακόμα και σε βαριά αργιλώδη εδάφη, αρκεί το χώμα τους να μην είναι συνεχώς υγρό. 

Ποτίζετε τακτικά αφήνοντας όμως το χώμα τους να ξεραίνεται ανάμεσα στα ποτίσματα και αδειάζετε πάντα το νερό που περισσεύει στο πιάτο της γλάστρας γιατί θα σαπίσουν οι ρίζες του φυτού. Επίσης μην ψεκάζετε συχνά με νερό τα φύλλα του φυτού γιατί μπορεί να ξεραθούν αλλά ξεπλένετέ το κάπου κάπου, μετά τη δύση του ηλίου, για να αφαιρείτε τη σκόνη. Μέρος της γοητείας αλλά και της ευκολίας τους είναι το ότι τα γεράνια είναι εξαιρετικά ανθεκτικά στις περισσότερες ασθένειες. Περιστασιακά μπορεί να εμφανιστεί μελίγκρα, αν έχει προσβληθεί κάποιο άλλο φυτό του κήπου σας, αλλά αυτό συμβαίνει σπάνια.  Χαρίστε λοιπόν άφθονο χρώμα στον κήπο ή το μπαλκόνι σας φυτεύοντας γεράνια. Είναι ιδανικά για φύτεμα σε στενά παρτέρια του κήπου, μαζί με άλλα φυτά ή για ζαρντινιέρες και κρεμαστά καλάθια αν φυτέψετε τις έρπουσες ποικιλίες. Αν έχετε αρκετό χώρο φυτέψτε πολλά γεράνια μαζί, με διαφορετικά χρώματα λουλουδιών και συνδυάστε τα με άλλα χαμηλότερου ύψους ετήσια φυτά όπως οι κατηφέδες, οι βιολέτες, ο μυρωδάτος βασιλικός κ.λ.π.

Πηγή : http://www.valentine.gr/geranium_gr.php

http://www.gardenguide.gr/γεράνι-φύτευση-φροντίδες-πολλαπλασι/

Χρυσανθεμο ή Αγιοδημητριάτικο : Το πολυετές ανθεκτικό λουλούδι που χρειάζεται ηλιοφάνεια για ανθοφορία

Το όνομά του Χρυσάνθεμου σημαίνει το άνθος του χρυσού αν και οι παλαιότεροι το λένε Αγιοδημητριάτικο αφού βρίσκεται στις δόξες του κυρίως τον Οκτώβριο. Η προέλευσή του λέγεται ότι είναι από την μακρινή Ανατολή, την Κίνα και την Ιαπωνία. Πρώτοι οι Ολλανδοί το έφεραν στην Ευρώπη όπου και καλλιεργείται εδώ και πολλά χρόνια ενώ στην Ελλάδα σπάνια υπάρχει κήπος ή μπαλκόνι χωρίς χρυσάνθεμα. Τα πανέμορφα λουλούδια τους, σε μία απέραντη ποικιλία χρωμάτων και μεγεθών, έχουν στο κέντρο κίτρινους δίσκους σαν της μαργαρίτας αν και σε πολλές ποικιλίες τα πέταλα των λουλουδιών είναι τόσο πυκνά που ο δίσκος αυτός δεν φαίνεται. Εξαίρεση αποτελεί το λεγόμενο Ολλανδικό χρυσάνθεμο που είναι ένας συνδυασμός χρυσανθέμου και μαργαρίτας. Ο κεντρικός μίσχος των χρυσανθέμων χωρίζεται σε πολλούς μικρότερους που ο καθένας τους έχει 3 ή περισσότερα  μπουμπούκια. Τα μπουμπούκια ανοίγουν σταδιακά και διαρκούν αρκετές ημέρες. Τα χρυσάνθεμα έχουν πυκνό φύλλωμα, σκούρο πράσινο με γκριζοπράσινη την κάτω επιφάνεια των φύλλων που είναι λογχοειδή και πριονωτά. Το ύψος τους ξεκινά από τα 20 περίπου εκατοστά αλλά φτάνει μέχρι και το ένα μέτρο ανάλογα με την ποικιλία και την ποιότητα του εδάφους. Τα χρυσάνθεμα ευδοκιμούν σε όλα σχεδόν τα εδάφη αλλά προτιμούν πλούσιο χώμα, που να περιέχει άμμο και άργιλο και καλή αποστράγγιση.  Το ριζικό τους σύστημα είναι πλούσιο κι έτσι καταφέρνουν να εκμεταλλεύονται καλά την υγρασία του εδάφους, κάτι που τα κάνει αρκετά ανθεκτικά στις ζεστές θερμοκρασίες. Τα χρυσάνθεμα χρειάζονται απευθείας ηλιακό φως για να φθάσουν σε ανθοφορία και αντέχουν τόσο τον ήλιο όσο και τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Οταν ανθίσουν, φροντίστε τις ζεστές ηλιόλουστες ημέρες να μην τα αφήνετε για πολλές ώρες σε απευθείας ηλιακό φως για να μην καούν τα πέταλα και να διατηρηθούν τα λουλούδια τους ακόμα περισσότερο. Το καλοκαίρι τοποθετήστε τις γλάστρες σε φωτεινό σημείο αλλά όχι κάτω από τις καυτές ακτίνες του ήλιου. 

Αν τα καλλιεργείτε σε γλάστρα, ποτίστε τα όταν το χώμα τους είναι ξερό στην επιφάνεια ή όταν δείτε τα φύλλα τους να αρχίζουν να κρέμονται. Προσέξτε να μην τα ποτίζετε πιο συχνά απ' ότι πρέπει γιατί οι ρίζες τους σαπίζουν εύκολα. Κατά τη διάρκεια της ανθοφορίας κόβετε τα μαραμένα λουλούδια για να βοηθήσετε να διατηρηθούν τα νέα άνθη αλλά και για να φαίνεται το φυτό σας πιο όμορφο.  Οταν πια τα λουλούδια έχουν μαραθεί κόψτε τα και κλαδέψτε το φυτό.  Αφαιρέστε τα χαμηλά φύλλα που έχουν ξεραθεί και κόψτε τις κορυφές που μέχρι τώρα είχαν λουλούδια, λίγο πάνω από το σημείο που διακλαδώνεται ο κεντρικός μίσχος.  Το φυτό σας βέβαια θα σας φανεί πολύ πιο άσχημο αλλά πολύ γρήγορα θα πετάξει νέα κλαδιά στο σημείο που το κλαδέψατε αλλά και αρκετές παραφυάδες. Συνεχίστε να ποτίζετε όσο συχνά χρειάζεται για όλη τη διάρκεια του χρόνου, αραιότερα βέβαια το χειμώνα και συχνότερα το καλοκαίρι. Αν καλλιεργείτε χρυσάνθεμα σε γλάστρα, τις πολύ ζεστές ημέρες του καλοκαιριού ίσως χρειαστεί να τα ποτίζετε καθημερινά. Ελέγχετε τακτικά το φυτό, στις νέες κορυφές ή στο κάτω μέρος των ανθισμένων λουλουδιών για μαύρα ή πράσινα μυγάκια, τη λεγόμενη μελίγκρα που δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στα χρυσάνθεμα. Αν εντοπίσετε κάτι τέτοιο, απομονώστε το άρρωστο φυτό ώστε η ασθένεια να μην μεταδοθεί και στα υπόλοιπα φυτά σας.  Προμηθευτείτε το ειδικό φάρμακο-σκόνη που θα βρείτε στα φυτώρια και ακολουθήστε τις οδηγίες που αναγράφονται στη συσκευασία.  Μπορείτε επίσης να δοκιμάσετε πιο πρακτικές λύσεις όπως για παράδειγμα, διαλύστε 3-4 σταγόνες απορρυπαντικού πιάτων και λίγο «μπλε» οινόπνευμα σε ένα ψεκαστήρα με χλιαρό νερό και ψεκάστε το φυτό σας. Επαναλάβατε τη διαδικασία μετά από 10-15 ημέρες και θα πρέπει να απαλλαγείτε από τα έντομα.  Μία πιο άμεση αλλά ριψοκίνδυνη λύση:  ψεκάστε τα σημεία που υπάρχουν τα μυγάκια με κοινό σπιτικό εντομοκτόνο και τοποθετείστε τα στη σκιά, βέβαια τα νέα φυλλαράκια που θα ψεκάσετε θα ξεραθούν και θα πέσουν αλλά θα απαλλαγείτε άμεσα από τα έντομα,  προσοχή:  μόνο σε φυτά εξωτερικού χώρου αφού το εντομοκτόνο μυρίζει έντονα και είναι ακατάλληλο για χρήση σε κλειστούς χώρους που δεν αερίζονται, όπως τα σπίτια μας το χειμώνα.

 Τα χρυσάνθεμα είναι πανέμορφα είτε στον κήπο είτε στο βάζο.  Ενα μικρό τρυκ για να διατηρήσετε περισσότερο τα χρυσάνθεμα στο βάζο είναι να διαλύετε μισή ασπιρίνη στο νερό του βάζου κάθε φορά που το αλλάζετε. Μην ξεχνάτε να αλλάζετε το νερό κάθε μέρα, να κόβετε τους μίσχους και να αφαιρείτε τα φύλλα που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια του νερού, όπως θα κάνατε και για όλα τα υπόλοιπα λουλούδια.  

Πηγή: http://www.valentine.gr/chrysanthemum_gr.php

Διμορφοθήκη ή Οστεόσπερμο : Το πολυετές λουλούδι με την πανδαισία χρωμάτων στα άνθη του

Η Διμορφοθήκη ή Οστεόσπερμο (Osteospermum sp., οικογένεια Asteraceae) είναι μια πολυετής πόα με καταγωγή από τη νότια Αφρική που ανθίζει από τις αρχές της άνοιξης έως τα τέλη φθινοπώρου. Μιλάμε για πανδαισία χρωμάτων. Άνθη μώβ, φούξια, ρόζ, λευκά, κίτρινα, πορτοκαλί, κόκκινα αλλά και σκούρα μπλέ θα σου γεμίσουν τ’οπτικό πεδίο ανάλογα με το τί ποικιλία θα διαλέξεις. Αυτά θα ανοίγουν το πρωί να χαιρετίσουν τον ήλιο και θα κλείνουν το απόγευμα για να ξεκουραστούν. Μπορείς να τη βάλεις σε γλάστρα αλλά εκεί που θα στα δώσει όλα είναι στον κήπο. Θα πάρεις ορθόκλαδες ποικιλίες για την γλάστρα κι έρπουσες για τον κήπο. Έτσι θα μπορέσεις να δημιουργήσεις ένα ανθισμένο χαλί που θα σου καλύψει το έδαφος ταχύτατα. Μπορείς να τη φυτεύσεις όμως και σε κρεμαστά καλάθια. με αυτό τον τρόπο θα δημιουργήσει ανθισμένες μπάλες με πολύ ωραίο οπτικό αποτέλεσμα. Σε παραθαλάσσιες περιοχές θα τα πάει μια χαρά, καθώς τα υδροσταγονίδια της θάλασσας δεν θα την επηρεάσουν. Μπορεί να “δέσει” πολύ καλά σε βραχόκηπους αλλά και με άλλα φυλλώδη φυτά αφού τα υπέροχα άνθη της θα σπάνε τη μονοτονία της πρασινάδας. Θέλει καλή στράγγιση, οπότε περλίτης ή ελαφρόπετρα θα σου χρειαστούν για να τ’αναμείξεις με το χώμα για φυτά εξωτερικού χώρου. Φυτεύεις ανά 15-20 πόντους και όχι πιο κοντά γιατί αυτό θα σου περιορίσει την ανθοφορία. Με τον παγετό θα τα πάει καλά, μόνο αν κρατήσει λίγο. Αλλιώς θα σου καίγονται και κάθε χρόνο θα φυτεύεις καινούργιες. 

Αντέχει χωρίς νερό αλλά δεν θα σου δώσει πολλά λουλούδια. Οπότε μια-δυο φορές τη βδομάδα είναι καλό να ποτίζεις. Το καλοκαίρι κάθε δεύτερη μέρα και το χειμώνα αραιά. Καλό είναι να μη βρέχεις τα φύλλα της. Είναι κάτι που ισχύει για τα περισσότερα φυτά. Από εχθρούς σπάνια θα την πειράξει κάτι. Αν της γίνει όμως κανένα ντου θα είναι από μελίγκρες ή από αλευρώδεις. Μόνο όμως αν η προσβολή είναι σε αρχικό στάδιο. Αν τα φυτά σου έχουν γεμίσει, καλό είναι να χρησιμοποιήσεις χημεία και να επισκεφτείς τον γεωπόνο της περιοχής σου. Τα άνθη που έχουν κάνει τον κύκλο τους τα κόβεις και έτσι ωθείς τη διμορφοθήκη σου να βγάλει περισσότερα. Μετά το τέλος της ανθοφορίας, κατά το Νοέμβριο καλό είναι να κάνεις ένα κλάδεμα και να κόψεις τα φυτά σου γύρω στους 20 πόντους πάνω από το έδαφος. Έτσι θα τα κάνεις να φαίνονται πιο συμπαγή και θα τα ξεκουράσει κιόλας. Μή σε στενοχωρεί που θα τη δείς κουτσοκουρεμένη γιατί ο ρυθμός ανάπτυξής της είναι πολύ γρήγορος και σύντομα θα φουντώσει. Πολλαπλασιάζεται με σπόρους αλλά και με μοσχεύματα. Κόψε μικρούς βλαστούς 10 εκατοστών χωρίς άνθη πάνω τους. Αφαιρείς 2-3 φύλλα που είναι κοντά στην τομή. Βουτάς την τομή σε ορμόνη ριζοβολίας και φυτεύεις σε μικρά γλαστράκια που έχεις βάλει μέσα τύρφη και περλίτη σε ίσες αναλογίες. Τα βάζεις σε σημείο που δεν τα βλέπει ο ήλιος απευθείας και σε λίγο καιρό τα νέα σου φυτά είναι έτοιμα. Δε νομίζω πως έχω περισσότερα να σου πώ για να σε πείσω. Η διμορφοθήκη είναι τέλεια από κάθε άποψη. Αρκεί να θυμάσαι αυτό που σου είπα στην αρχή. Ήλιος. Φύτεψέ την σε ηλιόλουστη θέση και όλα τα υπόλοιπα άφησέ τα πάνω της. 

Είναι πολύ φθηνό φυτό αφού θα βρείς σε φυτώρια σακουλάκια με σπόρους γύρω στο ένα ευρώ και ολόκληρα φυτά από 1,5 – 3 ευρώ ανάλογα με το μέγεθος της γλάστρας. Εσύ για το μόνο που πρέπει να σκάς είναι η επιλογή του χρώματος. Κατά τη διάρκεια της κυριακάτικης απογευματινής βόλτας στην πόλη, εκείνο που παρατηρείται έντονα και εντυπωσιάζει τον καθένα που το εντοπίζει, είναι τα μπαλκόνια και οι βεράντες με τις υπέροχες, καταπράσινες και πολυφορτωμένες ολάνθιστες μαργαρίτες στα χρώματα του λευκού, του λιλά και του μωβ. Αυτές οι εναλλακτικές μαργαρίτες που θυμίζουν αρκετά τις αυθεντικές, στην πραγματικότητα αποτελούν ένα νέο και ολοκαίνουργιο είδος που ονομάζεται οστεόσπερμο ή διμορφοθήκη. Πρόκειται για φυτό με δύο είδη ένα ορθόκλαδο, για ζαρντινιέρες, παρτέρια και γλάστρες, χαμηλό σε ύψος, αλλά πολύ φουντωτό, σαν μικρά θαμνάκι με πλήθος λουλουδιών, και ένα πλαγιόκλαδο για χρήσεις όπως αυτή που προαναφέρθηκε. Σε όλες τις περιπτώσεις το φυτό χαρακτηρίζεται από μέτρια ανάπτυξη και σε ρυθμούς και σε όγκο, αλλά με τεράστιες δυνατότητες ανθοφορίας από τον Μάρτιο εως τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο ίσως. Η χρωματική ποικιλία που καλύπτει διευρύνεται από το λευκό και το κίτρινο εως το λιλά και το μωβ, με κορυφαίο σε ομορφιά χρώμα ανάμεσα τους το ροζ. Η μέτρια ανθεκτικότητά του , κατάλληλη περισότερο για ήπια κλίματα το κ΄νει ιδανικό τις συνθήκες της πόλης κθώς είναι πολυετές και αγαπά τις ζεστές και προσήλιες θέσεις με άριστη αποστράγγιση και καλής ποιότητας χώμα. 

Η λίπανση του είναι απαραίτητη για τουλάχιστον 6 μήνες το χρόνο και ακόμα περισσότερο σε φυτά που έχουν ξεπεράσει το ένα έτος, με ουσιαστικό σκοπό την ενδυνάμωση τους και την ενίσχυση της περιόδου ανθοφορίας τους. Ένα μικρό μυστικό για την διμορφοθήκη κρύβεται στην τακτική αφαίρεση των μαραμένων λουλουδιών κοντά στην ρίζα του φυτού, μια διαδικασία που επιτείνει την ανθοφορία και εξασφαλίζει την καλή υγεία και ανάπτυξη του στο μέλλον. Τέλος, για τις πλαγιόκλαδες διμορφοθήκες, ιδιαίτερη προσοχή απαιτεί το κλάδεμα τους, καθώς είναι αναγκαίο αλλά και επικίνδυνο ταυτόχρονα, εάν επεκταθεί σε αρκετό μάκρος.

Πηγή: http://www.fytoriakentia.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=155:οστεόσπερμο-ή-διμορφοθήκημια-εναλλακτική-μαργαρίτα&Itemid=28

http://roomnews.gr/home/gardener/dimorfothiki-i-alli-margarita%E2%80%8F/

Μαργαρίτα : Το δημοφιλές λουλούδι με την πυκνή βλαστηση και την μεγάλη ανθοφορία

Η αγαπημένη μαργαρίτα είναι ένας χαμηλός θάμνος, με πυκνή βλάστηση και σκούρο πράσινο χρώμα που προσφέρει ανθοφορία για μία μεγάλη χρονική περίοδο εξ' ου και είναι τόσο δημοφιλής. Τα λουλούδια της είναι απλά αλλά πανέμορφα με μεγάλη ποικιλία χρωμάτων όπου βέβαια η "κλασική" λευκή έχει την πρωτοκαθεδρία. Είναι ένα φυτό ευαίσθητο στην παγωνιά και τον κρύο αέρα ενώ προτιμά σαφώς τις θέσεις με καλή ηλιοφάνεια στον κήπο ή το μπαλκόνι μας. Τους καλοκαιρινούς μήνες ζητάει πολύ τακτικό πότισμα το οποίο και πρέπει να ελαττώσουμε σημαντικά όταν οι θερμοκρασίες πέσουν. Επίσης για τη σωστή ανάπτυξή της είναι απαραίτητο να την έχουμε φυτέψει σε χώμα με καλή αποστράγγιση γιατί δε φθάνει μόνο να ποτίζουμε τακτικά αλλά πρέπει παράλληλα να γίνεται και σωστή απορρόφηση του νερού ώστε να ωφεληθεί το φυτό μας. Η ανθοφορία της μαργαρίτας διαρκεί από τα τέλη της άνοιξης έως και το φθινόπωρο, ενώ όταν ολοκληρώσει τον κύκλο της ένα καλό κλάδεμα βοηθάει σημαντικά στην ανανέωση του φυτού. Επίσης κατά τη διάρκεια που η ανθοφορία της βρίσκεται στο φόρτε της θα πρέπει να κόβουμε τακτικά τα άνθη που αρχίζουν να μαραίνονται πρόκειται για μία κίνηση που βοηθάει σημαντικά στην παραγωγή νέων λουλουδιών. Σε αυτό το στόχο βοηθάει πολύ και η τακτική λίπανση του φυτού (περίπου ανά 2 εβδομάδες) με τη χρήση κάποιου ειδικού λιπάσματος για ανθοφόρα φυτά σε υγρή μορφή. Τέλος, αν και γενικά η μαργαρίτα είναι ένα μάλλον εύκολο φυτό στην καλλιέργειά του, ελοχεύευει πάντα ο κίνδυνος να προσβληθεί από μελίγκρα και αφίδες. Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να αποτανθούμε σε γεωπόνο για να μας υποδείξει το βέλτιστο τρόπο αντιμετώπισής τους ή εναλλακτικά να δοκιμάσουμε τη χρήση κάποιου φυσικού οικολογικού φυτοφαρμάκου που μπορούμε να ετοιμάσουμε μόνοι μας. Η μαργαρίτα είναι πολύ κοινό αγριολούλουδο σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. 

Η επιστημονική της ονομασία είναι Ανθέμις η Χία. Τα άνθη της σχηματίζουν δίσκο με πολλά λευκά πέταλα, ενώ δεν αποκλείεται να τα βρούμε σε κόκκινη ή ροζ απόχρωση, πάντα με κίτρινο κέντρο. Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν αφιερώσει τη Μαργαρίτα στη θεά Άρτεμη και τη θεωρούσαν θεραπευτικό φυτό για τα γυναικεία μικροπροβλήματα. Κοινό είδος με την μαργαρίτα είναι το χαμομήλι με το οποίο έχουν κοινές ιδιότητες, αν και δεν είναι τόσο αποτελεσματική όσο εκείνο, όμως οι Μαργαρίτες έχουν μια επιπλέον ιδιότητα: Τρώγονται βρασμένες σε πίτες και σαλάτες. Άλλες ονομασίες: Χρυσάνθεμο το λευκάνθεμο, Ανθεμίς ή Χία, Μαντηλίδα. Χρήσιμα μέρη: Ολόκληρο το φυτό και ιδιαίτερα τα λουλούδια του, αλλά και οι ρίζες. Ιδιότητες: Κατά του χρόνιου βήχα, το άσθμα, τις νευρικές διαταραχές και τη βρογχική καταρροή. Το αφέψημα κάνει καλό στο στομάχι και στα εντερικά προβλήματα. Αντιπυρετικό. Διουρητικό. Θεραπευτικό για το συκώτι. Εφιδρωτικό. Κατά του πονόδοντου: Μασάμε φύλλα Μαργαρίτας και τα αφήνουμε πάνω στα δόντια ώσπου να ηρεμήσει ο πόνος. Εξωτερική χρήση: Κατάπλασμα για τους κάλους: Βράζουμε μαργαρίτες μαζί με πίτουρα, φτιάχνουμε ένα σφιχτό μείγμα και τοποθετούμε στους κάλους μας. Χρήση: Έγχυμα: Μια κουταλιά της σούπας λουλούδια σε ένα φλυτζάνι καυτό νερό. Πίνουμε ένα φλυτζάνι τη μέρα. Αφέψημα: Βράζουμε φύλλα, κοτσάνια και λουλούδια της Μαργαρίτας. Στραγγίζουμε προσθέτουμε μέλι και θεραπεύουμε το βήχα μας. Μαργαρίτα το φυτό: Ιδανικό φυτό για κήπους, γλάστρες και ζαρντινιέρες με μεγάλη διάρκεια ανθοφορίας. Έξω στη φύση ευδοκιμεί στα χαμηλά και μέσα υψόμετρα, ενώ σε μεγαλύτερα υψόμετρα ευδοκιμούν διάφορα συγγενικά της είδη. Ανθοφορεί από την Άνοιξη, συνήθως μάλιστα από το Μάρτιο, μέχρι το καλοκαίρι. 

Το ήξερες; Παρά την εμφάνισή τους, οι μαργαρίτες δεν είναι ένα λουλούδι. Περιλαμβάνουν δύο είδη λουλουδιών, τα ακτινωτά ανθύλλια που θυμίζουν πέταλα και τα ανθύλλια δίσκου. Τα ανθύλλια δίσκου βρίσκονται στο κέντρο, ενώ τα ακτινωτά βρίσκονται στην εξωτερική πλευρά. Μαζί μοιάζουν με ένα λουλούδι!

Πηγή : http://praktikesidees.gr/v2/khpos/margarita-louloudi/

http://ingolden.gr/in/μαργαρίτα/

Διπλαδένια : Ένας αειθαλής αναρριχώμενος θάμνος με εντυπωσιακά άνθη

Η διπλαδένια, Mandevilla (Dipladenia) splendens, Apocynaceae, είναι αειθαλής αναρριχώμενος θάμνος με εντυπωσιακά άνθη και γυαλιστερό φύλλωμα. Είναι φυτό των θερμών περιοχών με καταγωγή από τη Βραζιλία και έχει προσαρμοστεί στο μεσογειακό κλίμα της χώρα μας. Εξαιτίας της καταγωγής της είναι γνωστή και με το όνομα “Βραζιλιάνικο γιασεμί”. Το γένος Mandevilla περιλαμβάνει περίπου 100 είδη φυτών, τα περισσότερα αναρριχώμενα των τροπικών και υποτροπικών περιοχών. Η διπλαδένια ανήκει στην ίδια οικογένεια με την πικροδάφνη, την πλουμέρια, την βίγκα και τη δαφνούλα. Έχει ιδιαίτερη καλλωπιστική αξία εξαιτίας των μεγάλων ανθέων που δημιουργεί, του γυαλιστερού φυλλώματος και της παρατεταμένης περιόδου ανθοφορίας. Στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές, η διπλαδένια έχει συνεχόμενη ανθοφορία καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Η διπλαδένια αναπτύσσεται με γρήγορο ρυθμό και μπορεί να αναρριχηθεί σε ύψος έως 3 m. Αναρριχάται με τους βλαστούς που περιελίσσονται γύρω από τα διάφορα στηρίγματα. Οι βλαστοί είναι λεπτοί και ημιξυλώδεις. Τα φύλλα είναι μεγάλα, καρδιόσχημα με μήκος 8-12 cm. Έχουν σκούρο πράσινο χρώμα και δερματώδη υφή. Αναπτύσσονται στους βλαστούς το ένα απέναντι από το άλλο. Τα άνθη της διπλαδένιας είναι μεγάλα και πολύ εντυπωσιακά. Έχουν πέντε πέταλα και μοιάζουν με χωνί. Στο κέντρο του άνθους βρίσκεται ο μίσχος που έχει κίτρινο χρώμα, ενώ τα πέταλα είναι κόκκινα, φούξια, ροζ, μπορντό, μοβ, λευκά ή κίτρινα.

Η διπλαδένια ανθίζει όταν η θερμοκρασία τη νύχτα είναι μεγαλύτερη από 10οC. Πρακτικά στην Ελλάδα παραμένει ανθισμένη από τον Ιούνιο έως τέλη Οκτωβρίου, ενώ διάσπαρτα άνθη υπάρχουν στο φυτό όλο το χρόνο. Υπάρχουν πολλές ποικιλίες διπλαδένιας, ακόμα και νάνες που είναι κατάλληλες για κρεμαστά φυτοδοχεία. Η διπλαδένια ευδοκιμεί σε εδάφη βαθιά, πλούσια, αμμοπηλώδη και με καλή αποστράγγιση. Προτιμά τις ηλιόλουστες ή ημισκιερές θέσεις για τη φύτευσή της. Το ιδανικό είναι να φυτεύεται σε ηλιόλουστα σημεία που σκιάζονται κατά τις μεσημεριανές ώρες. Είναι φυτό ευαίσθητο στο κρύο και παγώνει όταν η θερμοκρασία πέσει κάτω από 0οC, τις περισσότερες όμως φορές αναβλαστάνει την άνοιξη από το λαιμό. Στη βόρεια Ελλάδα φυτεύεται σε φυτοδοχεία ώστε να μπορεί να μεταφερθεί το χειμώνα σε εσωτερικό ή προστατευμένο χώρο. Όταν φυτεύεται σε σημείο προστατευμένο από δυνατούς ανέμους διατηρεί τα άνθη της για μεγαλύτερο διάστημα. Είναι μέτρια ανθεκτικό φυτό στην αλατότητα και όταν φυτεύεται σε παραθαλάσσιες περιοχές πρέπει να προστατεύεται πίσω από κάποιο φράχτη. Η διπλαδένια χρειάζεται συχνό πότισμα, ιδιαίτερα το καλοκαίρι, αλλά μπορεί να αντέξει για λίγο την ξηρασία. Η λίπανση πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε άνοιξη και φθινόπωρο, προκειμένου να παράγεται νέα, ζωηρή βλάστηση. Η διπλαδένια κλαδεύεται το φθινόπωρο, αφού έχει τελειώσει η ανθοφορία και πριν τις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα. Σε παραγωγική κλίμακα, η διπλαδένια πολλαπλασιάζεται με ημιξιλοποιημένα μοσχεύματα που κόβονται τον Ιούλιο. Τα μοσχεύματα εμβαπτίζονται σε ορμόνη ριζοβολίας και τοποθετούνται σε ειδικό χώρο με σύστημα υδρονέφωσης (τεχνητή βροχή σαν σπρέι, που πέφτει ανά πολύ τακτά διαστήματα ώστε να παραμένει η υγρασία σε υψηλά επίπεδα). Μπορεί επίσης, να πολλαπλασιαστεί με σπόρο αλλά και με διαίρεση της ρίζας. 

Η διπλαδένια είναι φυτό που προσελκύει τα έντομα. Συχνά αντιμετωπίζει πρόβλημα με προσβολές από αφίδες, οι οποίες συγκεντρώνονται στα άνθη, τα φύλλα και τους τρυφερούς βλαστούς και μυζούν τους χυμούς του φυτού. Για τη μείωση των πληθυσμών των αφίδων, μπορεί να γίνει καθαρισμός των προσβεβλημένων σημείων με ένα βρεγμένο πανί. Επιπλέον μπορεί να εφαρμοστεί ψεκασμός με αραιό διάλυμα σαπουνιού (1 κουταλιά της σούπας υγρό σαπούνι σε ένα λίτρο νερό). Ο ψεκασμός πρέπει να γίνεται μόνο στα προσβεβλημένα μέρη και όχι σε όλο το φυτό και μην επαναλαμβάνεται πάνω από 2-3 κάθε περίοδο γιατί το σαπούνι μπορεί να ξεράνει το φυτό. Σπανιότερα η διπλαδένια προσβάλλεται κι από άλλα μυζητικά έντομα όπως οι αλευρώδεις και η ισέρια. Παρόμοια και σε αυτή την περίπτωση ο πληθυσμός των βλαβερών εντόμων μπορεί να μειωθεί με τον καθαρισμό των προσβεβλημένων σημείων. Είναι  κατάλληλο για αναρρίχηση σε κάγκελα, σιδερένιους ή ξύλινους φράχτες. Επιπλέον, μπορεί να καλύψει τοίχους ή άλλες κατασκευές στον κήπο

Μπορεί να καλύψει σημεία που δεν πρέπει να φαίνονται όπως αποθήκες ή χώροι αποθήκευσης εργαλείων Χρησιμοποιείται σε πέργολες και αψίδες, συνήθως σε συνδυασμό και με άλλα αναρριχώμενα φυτά.

Πηγή : http://www.gardenguide.gr/διπλαδένια-dipladenia-splendens/